Na een geweldige vakantie zijn we sinds gisteravond weer terug in Nederland! De terugreis is goed verlopen en in het vliegtuig heb ik best wel goed geslapen. We vlogen deze keer vanaf LA naar Frankfurt met United Airlines en vanaf Frankfurt naar A'dam met Lufthansa. In het vliegtuig van United had ik een veel kleiner bedje dan bij Lufthansa (heenreis), maar ik ging toch wel slapen. Het vervelende was alleen dat als het lampje van de "riemen vast" ging branden, ik uit mijn bedje gehaald werd door mama. Dit moest van de stewardess. Papa en mama vonden dit helemaal niet leuk en dit hoefde op de heenreis helemaal niet. Ik werd dus af en toe uit mijn slaap gehaald...

Nu zijn we dus weer thuis en Chiqo hebben we ook alweer gehaald. Die vindt alles best en hij heeft het heel erg naar zijn zin gehad bij Bart, Iris, Fleur en Mila. Ik wil wel met hem spelen en ik vind hem leuk, maar hij heeft niet zoveel interesse in mij. De laatste foto's gaan we nog uitzoeken en die plaatsen we dan ook weer op mijn site. Ik wil jullie alleen even laten weten dat we weer helemaal goed en wel thuis zijn!

Ik wil jullie even vertellen dat er ook nog foto´s te zien zijn op http://www.vanmeel.eu/index.php.

Ook deze foto´s zijn van nieuw naar oud en begint toevallig met een foto in Grand Canyon NP. Alles wat we daarna hebben gedaan, komt van de week nog.

Queen of Hollywood is een liedje van The Corrs. Ik moest hier aan denken toen we vandaag de heuvels inreden om foto´s te maken van het beroemde Sign of Hollywood. Veel dichterbij dan op de foto staat, kun je niet komen. Verder zijn we vandaag naar Rodeo Drive geweest en hebben we de sterren in het wegdek van hollywood Boulevard gezien. Alles bij elkaar wel grappig, maar ook niet zo speciaal. Je wilt (moet) toch zoiets zien als je hier bent.

Ook hebben we lekker rondgereden in onze witte Dodge Journey. Deze auto is nog maar net uit in de USA en in Europa komt hij binnenkort op de weg. Het is een geweldige SUV car!! Lekker groot en alles erop en eraan.

Donderdag de 22e om 17:35 uur (NL 23e 02:35 uur) vliegen we vanaf LA International Airport naar huis (tussenstop Frankfurt). We laten nog wel weten of we allemaal goed aangekomen zijn!

Zoals gezegd, waren we op weg naar de grootse Mall van de USA. Als de Amerikanen iets groot vinden, dan kun je ervan op aan dat het ook echt groot is. De conclusie is dan ook dat we daar een uurtje of drie gewandeld hebben en nog niet eens kwart van de winkels hebben bezocht. Alle grote merken zoals Nike, Lacoste, Tommy Hilfiger, Calvin Klein enz. enz.... hebben daar hun eigen winkel. Er zijn tevens ook nog een heleboel typisch Amerikaanse merken met hun eigen winkels. Het leukste is de prijs van alle spullen. Één van de weinige dingen die echt klein zijn in dit land, is de prijs. We hebben het al eerder verteld, maar alles kost hier maar de helft of minder dan thuis. Verder is het vaak Sale en zijn er veel leuke dingen te koop. Het moeilijkste is dan ook jezelf in bedwang houden. Een paar Crocs voor 7 euro is moeilijk af te slaan of een Lacoste polo voor 35 euro en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Zo we zijn op dit moment in Los Angeles en hebben een goede internetverbinding. De rest van het verhaal komt nog wel. Ik wil jullie alleen even wijzen op mijn persoonlijke foto site -- http://www.nadeche.com/photos/index.php -- hierop staan weer een flink aantal foto's van onze reis door Amerika! De volgorde is wel van nieuw naar oud, oftewel je gaat terug in de tijd! Ik hoop dat jullie ze leuk vinden.... De rest komt van de week nog.

Nou we hebben hem gezien hoor; De beroemde Joshua boom oftewel de Joshua Tree, klinkt toch wat leuker. Overigens noem ik alle bomen gewoon "da". Ik kan wel naar bomen wijzen als mama of papa dat vragen, maar uitspreken is iets lastiger. Verder gaat het heel goed met mij! Sommige mensen vragen zich af of ik al kan lopen, maar dat is nog niet zo. Aan de hand gaat steeds beter, maar zodra mama of papa me los laten word ik wat onstabiel. Zij moeten dan hard lachen en zeggen dat ik dronken ben. Ik weet niet eens wat dronken is. Wel kan ik uit ligstand gewoon zelf gaan zitten, dat gaat nu als een speer!

Okay, we zijn dus na Blythe naar het Joshua Tree National Park gereden. Onderweg wilde papa met alle geweld nog naar het George Patton museum. Binnen alleen maar oude foto´s en veel, heel veel pistolen en geweren. Papa vond het geweldig. Of ik me echt interesseer voor geschiedenis is voor papa en mama nog de vraag!

Om te beginnen is alles heel groot. Nee echt alles is groot. De Amerikanen vinden het gewoon belangrijk dat dingen groot zijn. Bij Starbucks (de plaatselijke koffietent) bijvoorbeeld, noemen ze het kleinste bakje koffie "Tall", omdat Amerikanen niet willen dat je het small noemt. Small is een woord waar ze niet van houden, dus liever niet gebruiken. Overigens misstaat dit kleinste bakje koffie in Nederland niet als de grootste uit het assortiment. Mama en papa bestellen vaak een medium bakje en delen die dan met z'n tweeen.

Zoals beloofd in het vorige verslag gingen we na Bryce op weg naar Monument Valley. Dat dit geen ritje van een half uurtje zou zijn, bleek wel uit de voorspelling van TomTom. We besloten dan ook om halverwege een stopplaats in te lassen en dat zou het plaatsje Page moeten zijn (en het werd dus Lake Powell). De rit ging voorspoedig over de Highway 89. Nu zullen jullie zeggen, wat heeft dat Highway nummer er nu mee te maken. Behalve Route 66 kent toch niemand al die Highway nummers? Nou voor ons heeft Highway 89 wel een bijzondere betekenis. Al dagen volgen wij deze weg. Hij gaat dan ook door de meest vreemde landschappen en zelfs door de verschillende staten als Nevada, Utah en Arizona. De overeenkomst is dat de weg bijna altijd hele grote slechte stukken heeft. Je schudt dan werkelijk waar de wagen uit. Nu heeft zo'n "RV" (Amerikaans voor camper) natuurlijk laadjes, bestek en pannen in de leefruimte en hierdoor lijkt het allemaal nog een beetje erger (alles rammelt)! Maar goed, die Highway 89 moest ons ook naar Page en uiteindelijk Monument Valley brengen.

Niet dat deze parken te vergelijken zijn! Toch wil ik jullie meenemen in onze belevenissen van de afgelopen dagen in deze twee parken. Inmiddels staan we op een camping bij Lake Powell nabij het stadje Page, dat is in de staat Arizona en we hebben dus Utah achter ons gelaten. Vanmiddag hebben we de Glen Canyon Dam bezocht. Ongelofelijk groot zo'n dam. Ik zal jullie niet vermoeien met alle maten, dat kan je zelf wel googlen, maar geloof me het was echt heel groot.

Maar goed, na Vegas was Zion aan de beurt. Dit is een heel leuk national park. We hebben daar aan de zuidkant op een campground gestaan. Dit zijn allemaal campings zonder voorzieningen, maar wel midden in de parken. Bij binnenkomst moesten we onze Annual pass weer laten zien en konden weer voor niks naar binnen in het park. Voor wie ooit nog eens gaat en je weet dat je meer dan 3 parken gaat bezoeken, is het zeker de moeite waard om bij het 1e park een pas voor alle parken te kopen, heb je er zo uit! Je mag in een groot deel van Zion park niet rijden en er rijdt daarom een shuttle bus rond. Dit is heel makkelijk en dit besloten wij de volgende dag al vroeg te doen. Papa en mama wilden vroeg in de ochtend een trail gaan lopen. Ik in de rugdrager en wij de Emerald trail doen. Omdat we zo vroeg waren, was er bijna niemand en hadden we de route een groot deel voor ons zelf. Met de opkomende zon was dat heel mooi! Ik vind het geweldig in mijn rugdrager en kan dan alles goed zien.

Viva Las Vegas is een liedje van Elvis Presley uit 1964 (Elvis op you tube) . Niet dat ik dat precies weet, maar mama en papa hebben de ipod bij zich met boxen. Die Ipod staat helemaal vol met muziek en ook een paar nummertjes van Elvis komen dan voorbij. Dus ik moest ineens aan het nummertje over de stad Vegas denken, toen we daar aankwamen. Las Vegas is een immens grote stad en zelfs midden in de stad hebben ze een RV camping voor onze camper en wat voor een camping. De grootste die we ooit hebben gezien. Het is eigenlijk één grote parkeerplaats met aansluitingen voor electriciteit, water en afvoer en soms een sporadisch boompje. Toch is de camping zeer geliefd, getuige het aantal plaatsen dat bezet is. Het is bijna vol en je ziet campers in alle soorten en maten. Ja echt hele grote campers waar je met een heel gezin voortreffelijk in zou kunnen wonen.

Het was deze morgen heel vroeg. We zijn om 06:00 uur opgestaan en rond 07:00 uur al gaan rijden. We moesten de woestijn door en dan is het gewoon verstandiger om dit zo vroeg mogelijk te doen. Mama en papa waren namelijk bang dat ik anders last van de warmte zou krijgen. Achteraf viel dat gelukkig allemaal mee. Het was wel heel warm, maar ik heb er geen last van gehad. Het was in ieder geval een hele lange weg dwars door de woestijn heen. Toch was het heel bijzonder dat de omgeving steeds heel erg veranderde. Dan was er weer zand, dan weer bergen en dan weer plantjes en struiken. En dit weer in allemaal verschillende soorten.

We vonden Death Valley heel indrukwekkend. Vooral het feit dat er op een paar punten toch mensen wonen. Ongelofelijk dat mensen dat willen, in die hitte! Het was nu niet eens de heetste tijd van het jaar. Het was nu ruim 30 graden, maar in de zomer kan het wel 45 of 50 graden worden. We zijn later zelfs in het plaatselijke Death Valley museum wezen kijken en daar stond het record op 57 graden in de zomer! Gelukkig was het vandaag dus redelijk te doen.

Het meest indrukwekkende vonden we de zandduinen en het uitzicht bij Zabriskie Point. Vanaf hier heb je een fantastisch zicht op een deel van de vallei, maar nog meer op de omliggende (zand)bergen. Hierna hebben we onze weg vervolgd in de richting van Las Vegas, maar daarover binnenkort meer.

Het is zover, vrijdagavond 2 mei 2008 en we staan middenin "Death Valley". Het is hier overdag echt snikheet, maar 's avonds valt alles mee! We hebben net lekker in een plaatselijk restaurantje gegeten. Ik kreeg mijn leftover van de dag ervoor en mocht daarna een paar frietjes van mama en papa mee eten! Maar hoe zijn we hier weer gekomen?

Na Visalia zijn we inderdaad op weg gegaan naar Death Valley. Nu rijden wij die grote stukken niet in één keer! Mama en papa hebben afgesproken dat ze proberen maximaal niet meer dan 4 uur te reizen. Het is voor mij kennelijk beter dat ik goed tussendoor kan rusten. Ik vind dat zelf minder belangrijk, maar zij doen daar nog al gewichtig over. Ik moet dan vaak 's middags gaan slapen, maar dat gaat tegenwoordig niet meer zonder slag of stoot. Niet dat ik echt vervelend ben! Maar ik blijf gewoon een half uur lang zingen en kletsen om te laten weten dat ik nog lang niet moe ben. Ik probeer ze te verleiden door heel vaak achter elkaar "papa/mama" te roepen. Toegegeven na een tijdje hou ik het niet meer vol en val ik toch in slaap.

Hallo allemaal! Mijn 1e foto's vanuit the USA staan op mijn persoonlijke fotoweblog. Jullie kunnen ze bekijken door op onderstaande link te klikken of op het fototoestelletje in de menubalk. http://www.nadeche.com/photos/index.php

Aan het eind van de dag zijn we via de andere kant het park uitgereden. We kwamen toen in het plaatsje Wawona! Veel dingen doen herinneren aan de tijd van de Indianen, zo ook dit plaatsje. Met een beetje geluk hebben we een plekje gevonden op een camping vlak langs het water. Eigenlijk moet je alle campings in de parken reserveren, maar daar hadden papa en mama geen zin in. We weten immers nooit waar we de volgende dag weer belanden en hebben geen zin om in een keurslijf van dagen en een bepaalde route te moeten zitten.

Deze camping was één van de mooiste die ik ooit heb gezien en ook mama en papa vonden het ongelofelijk mooi midden in de natuur. Wel moesten we zeer voorzichtig zijn met eten en afval. De beren zijn een constant gevaar en kunnen aanvallen als ze eten zien en ruiken. Overal zie je dan ook speciale "footlockers" om voedsel tegen beren in te bewaren. Toch hadden we op een afstand wel een beer willen zien, maar dat is er niet van gekomen. Wel zien we veel vogels, eekhoorntjes en zelfs een paar herten die net voor de auto de weg overstaken.

Zoals in mijn vorige verslag al gezegd, zou onze volgende bestemming Yosemite National Park zijn. Na een heerlijke nacht slapen en een stevig ontbijtje, was het dan zover. Ik werd in mijn autostoel gezet en mama nam achter het stuur plaats. Papa wilde namelijk foto´s maken en dat gaat natuurlijk niet zo makkelijk als je ook de camper moet besturen. En mama kan heel goed rijden hoor. Het was schitterend weer en er volgde een hele mooie route de bergen in met veel bochtjes.

Op een gegeven moment moesten we zo´n 10 minuten wachten bij een verkeerslicht, want de weg was afgesloten. Wat bleek, er was een stuk van de berg naar beneden gevallen en de weg was vesperd. Toen is er een noodbrug over het water aangelegd en zo konden we even later weer doorrijden. Was wel grappig! Ik heb verder van deze route niet zo heel veel meegemaakt, want ik viel al snel weer in slaap. Gewoon heel even mijn oogjes dicht doen en dan word ik net zo vrolijk een klein uurtje later weer wakker. We kwamen bij de entree van Yosemite NP en we moesten stoppen bij een huisje. Hier moesten we entree betalen en we hebben gelijk een pas genomen voor alle parken etc. Dan kunnen we namelijk overal doorrijden. Er volgen deze vakantie nog al wat andere bezienswaardigheden.