Dinsdag 27 april 2010, vandaag is opa Rob jarig! Ik heb hem gelukkig voor de vakantie al zijn kado gegeven, want ik ben nu helemaal in China en vandaag gaan we naar de Grote Muur. Mama en papa zeggen steeds maar dat we dat in ieder geval moeten zien. Ik snap niet wat er zo belangrijk is aan een muur?

Overal en dus ook in ons hostel worden tours aangeboden naar de muur. De prijs is ongeveer 340 Yuan per persoon. Toch gaat er natuurlijk ook gewoon een lokale bus naar het dorp waar de muur is en die kost 12 Yuan. Door de drukte van het verkeer is het allemaal even snel. Natuurlijk zit bij die tour van het hostel de entree inbegrepen en dat moeten wij nog even zelf regelen. Om een lang verhaal kort te maken, kost het ruim 4 keer zoveel om het georganiseerd te doen dan het zelf te regelen.

Papa vertelde dat hij net voor de vakantie nog een schooldag heeft gehad en die leraar vertelde in termen van je bent een reiziger of een trekker. Bij een reiziger is alles geregeld van A naar B en een trekker heeft alleen maar een doel en ziet wel hoe hij er komt. Wij zijn dus de trekkers en ons doel is de Muur.

Na het ontbijt nemen we dus de metro naar het noordelijke busstation van Beijing. We moeten bus 919 naar Badaling hebben. Er zijn verschillende plekken om de muur te gaan bekijken en Badaling is niet de meest spannende en waarschijnlijk de meest toeristische. Papa en mama moeten echter ook aan mij denken. Het moet voor mij te doen zijn en dan is Badaling de beste optie.

Het busstation is zeer groot, maar al snel zien wij bus 919 staan. Eigenlijk staan er vele achter elkaar en vol goede moed stappen we op de eerste bus af. Met luide gebaren zeggen de Chinezen vervolgens dat deze niet goed is en dat we de volgende moeten hebben. Bij de volgende bus sturen ze ons weer weg. Papa twijfelt en overlegd met mama. Willen ze ons in de maling nemen en toch naar de duurdere opties sturen? We besluiten even wat rond te lopen en vinden al gauw een groot bord met bus 919 to Badaling.

De Chinezen hadden gewoon gelijk en de opstapplaats is inderdaad aan de andere kant van het busstation. Die andere bussen waren namelijk aangekomen. Het ergste is dat ze gewoon eerlijk proberen je te helpen en wij zijn zo achterdochtig. Volgens mij is dit gewoon een slechte Westerse gewoonte om iedereen te wantrouwen.

De bus kost inderdaad maar een schijntje en brengt ons in een dik uurtje naar Badaling. Onderweg zien we al delen van de muur en het wordt langzaam aan echt spannend. Eenmaal aangekomen blijkt het toch flink in de bergen te liggen en het is ook een stuk kouder dan in de stad. Na de entree te hebben betaald beginnen we aan onze klim van de muur. We besluiten direct de grote ronde te doen om zoveel mogelijk mensen te ontlopen en hopelijk ook wat rustige delen te zien.

Voor de foto's is het geen ideaal weer en papa geeft al aan dat vandaag zeker niet zijn mooiste foto's zullen worden gemaakt. De lucht trekt helemaal dicht en het is echt guur aan het worden. Groot is onze verbazing als het zelfs even gaat sneeuwen. Daar zijn we helemaal niet op gekleed! Toch is het echt klimmen en zwaar lopen en het voordeel is dat we hier lekker warm van blijven.

Ik verbaas mama en papa met het feit dat ik veel zelf wil doen. De trappen lijken eindeloos en ik wil ze allemaal zelf nemen. Het valt verder ook mee met de drukte en we zijn toch onder de indruk van dit bouwwerk. Zover je kunt kijken zie je de muur lopen over dalen en bergen in de omgeving.

Gelukkig is de sneeuw even snel verdwenen als gekomen en na een uurtje wandelen begint de lucht langzaam een beetje op te klaren. Niet dat het echt geweldig weer wordt, maar in ieder geval is het weer droog. Ondertussen vervolgen wij onze klim over de muur. Onderweg word ik weer veelvuldig lastig gevallen door alle Chinezen die met mij op de foto willen. De eerste 5 keer is nog wel leuk, maar papa en mama beginnen steeds meer nee te verkopen! We komen anders niet verder.

Na een lange klim komen we meer bij het toeristische deel en wordt het ook een stuk drukker. Uiteindelijk lijkt het wel of we over de markt lopen en kun je letterlijk over de hoofden lopen. Toch is ook het einde in zicht en na uren wandelen bereiken we weer het busstation en beginnen we aan de reis terug.

Terug in de stad hebben mama en papa een verrassing voor mij. Ik krijg een milkshake bij Mc Donald. Dat vind ik heel erg lekker. Mama en papa gaan vooral voor de koffie. Het aantal vestigingen van Mc Donald is hier ook overweldigend. Toch vreemd dat de Chinezen dit zo geweldig vinden, hun eigen keuken is immers veel lekkerder.

Hierna gaan we terug naar ons hostel, want het is al bijna 19:00 uur en we hebben er een lange dag opzitten. Morgen gaan we fietsen door de Hutongs.

Woensdag 28 april 2010 is de dag van het fietsen. We krijgen 2 redelijke fietsen mee en met veel moeite wordt er een heus kinderzitje op gemonteerd. Het verkeer in Beijing is bijzonder en het wordt dus opletten geblazen. Toch komen we er snel achter dat je je gewoon moet aanpassen en dus als een gek overal tussendoor moet crossen. We nemen zowel de grote wegen als natuurlijk de Hutongs.

Hutongs zijn de kleine wijken in Beijing. Soms lijkt het leven hier stil te staan. Op sommige plekken kunnen zelfs geen auto's komen en dat maakt het heerlijk rustig fietsen. Al met al een geweldige relaxte dag om Beijing in ons op te nemen. Toch gaat het nog eventjes fout. Omdat er natuurlijk geen spatbeschermers of voetsteuntjes op de fiets zitten raakt mijn voet ff-tjes tussen de spaken. Niet hard, maar wel hard genoeg om een hele wijk bijelkaar te schreeuwen. Het zal ook meer de schrik zijn, maar genoeg voor een flinke huilbui! Papa gaat gelijk aan het werk met zijn broekriem. Op ingenieuze wijze wordt deze riem onder de bagagedrager gebonden om verdere ongelukken te voorkomen. Dit werkt en nadat ik weer ben bijgekomen gaan we weer op pad. Gelukkig heb ik verder geen last meer van mijn voet en dit vertelde ik onderweg ook tegen papa en mama.

We hebben besloten een eettentje in één van de Hutongs te pakken. Het is gewoon goed kijken waar veel Chinezen zitten en dan zal het wel goed zijn. Het duurt niet lang of we hebben een tentje gevonden. Het eten doen we gewoon aanwijzen. Er is natuurlijk nergens iets in het Engels te vinden en spreken doen ze dat al helemaal niet. Je wijst het maar aan en iedereen blijft maar lachen. Uiteindelijk eten we rijst, boontjes, tauge en iets van vlees. Welk vlees zal altijd onbekend blijven. Het smaakt in ieder geval heerlijk. Deze lunch kost ons het astronomische bedrag van 2,5 euro!

Rond 16:00 uur zijn we weer terug in ons hostel. We hebben geen kamer meer want die avond gaan we met de nachttrein naar Xi'an. Maar over deze avond schrijven we de volgende keer meer.

Het is maandagmorgen en we zijn op weg naar het Zomerpaleis. Mama en papa vertellen mij heel de tijd dat dit het paleis van de prinses is. Ze weten namelijk dat ik dat machtig interessant vind. Gisteren liepen we immers door het centrum van Beijing en zagen we een fotosessie van een bruid en bruidegom. Ik wilde perse kijken en vertelde luidkeels dat het een prinses was. De bruid zag er namelijk uit als in een sprookje en dan vind ik het al gauw een prinses. Nu gingen we dus zelfs naar het huis van de prinses.

Papa had weer wat alternatiefs bedacht. Je kan namelijk tegenwoordig met de metro vrij dichtbij komen, maar er is ook een andere manier, namelijk met de boot. Er gaat een boot vanaf Beijing Zoo naar het Kunming meer en dan hoef je alleen nog maar om het meer te lopen.

We namen dus de metro in de richting van de dierentuin en dan uitstappen. Volgens de beschrijving moesten we dan de boten wel zien liggen. Nu is veel, heel veel, hier heel anders dan we kunnen voorstellen en de boten zagen we dan ook niet. Het lijkt namelijk of de metro naar een buitenwijk gaat, maar eenmaal boven op straat is het nog net zo druk als overal en dat maakt het erg moeilijk om te orienteren. Dan maar ff vragen waar de boten liggen. Nu valt dit niet mee om een aanlegplaats voor boten in het Chinees uit te drukken.

Uiteindelijk toch gevonden en we zien inderdaad de bootjes liggen. Het is verder echter doodstil en vrezen dat de boel helemaal niet open is! Na wat heen en weer lopen, verschijnt er toch een vrouw die luid gebarend aangeeft dat ze ff te laat was, maar dat we wel een kaartje kunen kopen. De boot gaat over een half uur, rest ons niets anders dan daar even wachten. Uiteindelijk komt de boot en worden we getrakteerd op een heerlijke relaxte boottocht van een uurtje door een eindeloos kanaal op weg naar het Zomerpaleis. Onderweg is niet zo heel veel te zien, het is vooral heel veel hetzelfde.

Eenmaal bij het eindpunt, worden we er uitgezet en moeten we de rest lopen. Wij besluiten de linkerzijde van het meer te nemen. We weten dan nog niet dat het een wandeling van 2 uur zal worden met mij als 2,5 jarige meid! Onderweg schieten we ook niet op, want alle Chinezen willen met mij op de foto en aan mijn haar zitten. Ik laat het maar weer gelaten over me heenkomen. Ik ken het spelletje al. Ze rennen naar me toe, willen me optillen en een ander pakt zijn camera om het tafereel vast te leggen. Ik kijk dan maar even in de camera en lach wat verlegen. Ze zijn dan helemaal blij. Soms ben ik in een goede bui en zwaai ik nog even naar de camera en dan gaan ze luid tegen elkaar zitten schreeuwen. Kennelijk zijn ze verbaasd dat ik geen pop ben, maar echt zelf kan bewegen!

De wandeling langs het meer is heel mooi, maar het is toch wel een beetje fris. Verder heb je om de 100 meter een soort prieeltje dat met een trap omhoog moet worden bereikt en aan de andere kant weer omlaag. Je moet deze route nemen, want er is geen alternatief. Mama en papa moeten dus elke keer mijn buggy optillen en ik zie dat ze daar na wel 10 keer langzaam aan genoeg van krijgen.

Uiteindelijk bereiken we de tuinen van het paleis en moeten we nog een flinke berg op om het huis van de prinses te zien. De omgeving is heel mooi, maar de paar huizen die we hebben bekeken lijken me nogal saai. Als dit is waar de prinses woont, dan vraag ik me af of ik prinses wil worden.

Er zit eigenlijk maar één nadeel aan dit soort attracties, er zijn Chinezen! Niet zomaar een paar Chinezen nee echt duizenden Chinezen, overal! Hele groepen lopen achter een luid schreeuwende man of vrouw aan. Iedere groep heeft zijn eigen vlaggetje om je vooral niet te vergissen. Het geheel doet nogal komisch aan en ik kijk de groepen vaak verbaasd na.

Na een wandeling door het paleis komen we vanzelf bij de East Gate en besluiten we weer naar buiten te gaan. We kiezen nu wel voor metro en moeten een kilometertje lopen. Onderweg kopen we een soort pannenkoek met daarin saus, sla en een worstje. Wat we precies eten weten we niet, maar als je honger hebt smaakt natuurlijk alles.

Het is al laat in de middag als we weer terug zijn bij ons hostel en gaan wat relaxen. Als we onze kamer binnenstappen wacht ons een grote verrassing! De rugzak is terug, hij is deze dag gebracht bij het hostel. Gelukkig kunnen we weer schone kleren aandoen. Dit is gelukkig weer voorbij en we hebben de rest van onze spulletjes. Papa sprong een gat in de lucht!

's Avonds gaan we nog bbq-en in een restaurant. Je zit dan aan een tafel en in het midden staat een kleine barbeque. Je bestelt wat vlees en andere dingen en dat word voor je klaargemaakt op de barbeque. Het is allemaal heerlijk!

Hierna gaan we naar huis om naar bed te gaan. Morgen is de grote dag! We gaan naar de muur!

Zondag 25 april zijn we na een zeer goede nachtrust rond een uur of 07:30 uur opgestaan om ons eerste ontbijtje in China te genieten. Nu is dat niet zo spannend in het hostel, want het is gewoon mogelijk om toast en eieren te krijgen. Lekker thee en voor papa en mama koffie erbij en de dag kan beginnen!

We gaan met de taxi naar Panyian Market om daar rond te kijken. We hebben daar afgesproken met Ton Vingerhoets. Dit is een Nederlander, die samen met zijn Chinese vriendin, al 5 jaar in Beijing woont. Papa heeft hem leren kennen via de fotografie website www.photofacts.nl en heeft al geruime tijd contact met hem via de mail.

Rond 09:30 uur ontmoeten we Ton en zijn vriendin Sonia bij de ingang van deze antiek markt. Het is eigenlijk een hele grote markt waarbij van alles wordt verkocht. Veel kraampjes, maar ook heel veel mensen die gewoon met hun beeldjes en andere snuisterijen op de grond zitten te wachten op klandizie.

Toch besluiten we eerst een bak koffie te gaan drinken om elkaar nader te leren kennen. Papa en mama hadden een kadootje meegenomen voor Ton. Eigenlijk meer een grapje. Het was namelijk een doosje met allemaal koekjes en typische Nederlandse snoepjes om het heimwee gevoel van Ton weer wat aan te wakkeren.

Ton blijkt ook heel veel te fotograferen en heeft ook veel spullen, net zoals papa! Ze praten dan ook honderd uit over Canon, lenzen, sluitertijd en locaties in Beijing.

Na de koffie gaan we op ons gemakje de markt afstruinen. Het is allemaal heel kleurrijk en een drukte van jewelste. Het is wel een afgesloten terrein en ik kan dus vrij rondlopen. Toch is vrij rondlopen voor mij een beetje moeilijk, maar daar kom ik later op terug.

Na wat uurtjes over de markt te hebben gezworven en nog een rondje bij een café, besluiten we de taxi te nemen naar een restaurant welke Ton en Sonia kunnen aanraden. Het is meer in het centrum van Beijing en dus weer even rijden door de ongelofelijke drukke straten van Beijing. De taxi is hier overigens spot goedkoop en een afstand van bijvoorbeeld de Kuip naar ons Centraal Station kost nog geen 3 euro.

De taxichauffeurs hebben ook een meter en dat gaat allemaal heel netjes en aan het eind van de rit krijg je een net strookje met het bedrag. Dit klopt natuurlijk, want tijdens de rit kun jezelf de meter in de gaten houden. Eigenlijk vinden papa en mama de taxichauffeurs een graadmeter voor de beleefdheid en houding van de Chinezen. Als taxichauffeurs je niet in de maling proberen te nemen, dan is het echt bijzonder!

Eigenlijk is de bevolking in Beijing overal heel relaxt en worden we helemaal niet lastiggevallen. Behalve ik dan!

De titel van dit verslag is niet voor niks; "Kleine Keizerin!" Ik ben een bezienswaardigheid en iedereen kijkt mij na of ze nog nooit een klein meisje met blond haar hebben gezien. Ze willen allemaal op de foto met mij en zelfs mijn haar aanraken. Of we nu in de metro, de boot zitten of gewoon op straat lopen iedereen houdt me aan en begint dan aan me te zitten. Ik ben er zelf wel relaxt onder. Mama en papa hebben verteld dat alle kindjes hier zwart haar hebben en dat ik daarom bijzonder ben.

China staat overigens toch bekend om het feit dat kinderen erg verwend worden. Het is een gevolg van de één kind politiek, waarbij dit enige kind voor iedereen in de familie een soort godheid is geworden. Dat maakt dat Chinezen in het algemeen helemaal weg zijn van kinderen en kennelijk helemaal op een blonde versie. Daarom noemt papa mij nu de "Small Empress".

Maar ik was gebleven bij een restaurant welke Ton en Sonia hadden verzonnen. Dit bleek een vrij luxe plek te zijn. We kregen zelfs een eigen kamertje met een grote ronde tafel. De bedienden waren niet aan te slepen en iedereen liep in en uit om overal op de tafel eten neer te zetten. De meest bijzondere gerechten kwamen voorbij. Het ene gerecht nog lekkerder dan het andere. Mama en papa zaten hun vingers erbij af te likken. Voor mij hoeft het allemaal niet zo bijzonder te zijn. Ik eet graag de pinda's uit de gerechten en natuurlijk een bakje met rijst is ook niet te versmaden.

Na een tijdje kwam er zelfs een heuse kok in de deuropening staan met een echte Peking eend. Dit is het beroemde gerecht wat je in ieder geval gegeten moet hebben. Er werd ons vervolgens verteld dat we Peking eend op verschillende manieren kunnen eten. Alles natuurlijk met stokjes en dan dopen in allelei verschillende bakjes. Het is ook mogelijk om het vlees in een soort pannekoekje te rollen en op die wijze te eten. Het was in ieder geval allemaal geweldig en we zaten dan ook helemaal vol.

Na de lunch (leek overigens meer een uitgebreid diner) zijn we gaan slenteren door het centrum van Beijing. Het valt ons op dat het hier zeer luxe is. Je ziet geweldig mooie warenhuizen en winkels van alle gerenomeerde merken. Het lijkt of echt alles hier te krijgen is. Het is ons toch al opgevallen dat je hier ook veel rijkdom ziet! Je ziet overal grote luxe auto's rondrijden van het type wat wij niet kunnen betalen. Navraag bij Ton blijkt dat 5% van de Chinezen het zeer goed heeft en de meerderheid daarvan woont in Shanghai of Beijing en dat zie je op straat. Daarnaast is er een opkomende middenklaase van 20 a 25 % en alle andere mensen moeten gewoon vechten om te overleven.

Uiteindelijk komen we aan op het bekende plein van de Hemelse Vrede. Het is inderdaad een heel groot plein waar geen eind aan lijkt te komen. Vooral de entree van de Verboden Stad met de grote beeltenis van Mao spreekt ons erg aan. Het is herkenbaar van vele foto's en televisiebeelden en nu staan we er zelf.

Het was heel de dag mooi weer, maar nu slaat het heel snel om. We hebben net op tijd het plein gezien, want minuten later gaat het heel hard regenen. We moeten gewoon rennen om niet verzopen naar huis te moeten. Een taxi vinden is geen optie, want iedeereen blijkt op het zelfde idee te zijn gekomen. Geen punt het is een goed excuus om de metro te gaan ontdekken. Deze blijkt zeer modern en efficient te zijn. Kan de RET nog wat van leren hoe het hier gaat en er uitziet. Binnen no time staan we op het station vlak bij ons hostel en gaan we daar nog wat drinken. De dag wordt afgesloten met wat mixed rice en dan is het voor mij bedtijd.

Morgen is de dag van het huis van de prinses. Wat dat is, laat ik dus in het volgende verslag weten!

Ik val maar gelijk met de deur in huis! Wij zijn onze rugzak kwijt. Zoals de meesten weten, zijn wij op vakantie in China. De reis is voorspoedig gegaan, maar daar kom ik later op terug. Ik begin even met de tegenslag. Het is toch heel vreemd als je bij de bagageband staat en 1 van je tassen komt maar niet. Dat is ons gisteren op het vliegveld van Beijing overkomen. Alle passagiers waren weg en wij stonden met ons drietjes zielig naar een lege band te kijken. Inmiddels hadden we al het vermoeden dat de rugzak van papa niet meer zou komen. Restte ons niets anders dan rapport op te laten maken. Nu is Engels spreken niet de sterkste kant van de Chinezen, maar met handen en voeten kom je een eind. We hebben dus rapport op laten maken en nu maar zien of we de tas nog terugkrijgen. Thuis waren we wel zo slim om de helft van de kleren in de ene tas en de andere helft in de andere tas in te pakken, maar toch komen we erachter dat we heel wat belangrijke dingen missen. Het gaat te ver om het allemaal op te noemen, maar ik kan je verzekeren dat papa heleboel stoute woorden heeft gevloekt. Mama moest papa zelfs af en toe wel even sussen...

 

Toch kunnen we ook leuke dingen vertellen en dat begint met de vlucht. Het was in Nederland lange tijd spannend of we uberhaupt wel wegkonden. De vulkaan kon elk moment weer (letterlijk) roet in het eten gooien en dan hadden we helemaal niets. Dit zat echter allemaal mee en vrijdag 23 april rond 17:30 uur vlogen we met SAS naar Kopenhagen. Daar hadden we een tranfer om 21:00 uur naar Beijing. De vluchten waren allebei heel voorspoedig. Op de eerste vlucht had ik zelfs een Nederlands vriendinnetje "Jordan" en kon ik met haar spelen. Ook de 2e vlucht ging dus heel goed en ik heb zelfs een deel heerlijk geslapen. Een half uur eerder dan gepland kwamen wij op het vliegveld van Beijing aan.

Het eerste wat ons opviel, was de enorme omvang van dit mooie vliegveld. In goede stemming passeerden wij diverse controlepunten om uiteindelijk bij bagageband 35 onze spullen op te halen. Zoals eerder beschreven zat dat niet echt mee. Na het opmaken van het rapport zijn we met een auto naar het Red Lantern hostel in het centrum van Beijing gereden. Dit is een hostel midden in de hutongs van Beijing. Hutongs zijn oude stadswijken. De ontvangst was heel hartelijk en we hebben een hele fijne kamer. Die middag hebben we een rondje gelopen door de hutongs en ook door een groot park aan het water.

 

Als jullie je afvragen wat de grootste attractie in Beijing is deze dagen, dan ben IK dat! Iedereen kijkt naar me, zit aan me, wil met me op de foto en blijven maar naar me kijken. Het maakt niet uit of het vrouwen, mannen, oude mensen of kinderen zijn, iedereen vindt mij zo bijzonder. Ik denk dat het komt door mijn blonde haren, blauwe ogen en blanke huid, want iedereen heeft hier zwart haar, donkere ogen en een bruine huid. Rond 19:00 uur deze eerste dag waren wij weer terug in het hostel om wat te eten. Pas toen merkten we dat we erg moe waren van de jetlag. We zijn uiteindelijk allemaal om kinderbedtijd gaan slapen. De kamer bestaat uit 3 grote bedden en ik heb dus ook een grotemensen bed. Natuurlijk slaapt mijn vriendje muis bij mij. De volgende dag moeten we vroeg op om naar de Chinese markt te gaan. Maar daar kom ik in het 2e verslag op terug.

Afgelopen maandag ben ik voor het eerst naar de kindertandarts geweest. Deze praktijk heet dus Bambodino. Dat hebben jullie in mijn vorige stukje over de tandarts gelezen. We moesten eerst even wachten in de wachtkamer en daar zag ik allemaal speelgoed, zoals een keuken, een paard, een prinses en nog veel meer dingen. Ik kon even lekker spelen. Even later werden we geroepen en toen moesten we 2 trappen oplopen om naar een kamer te gaan.

Toen we bij de deur aankwamen, zag ik een grote tandartsstoel staan en ik vroeg gelijk:"Wat gaan we daar doen?!" Papa en mama waren al binnen en gingen op kleine stoelen zitten. Daphne, de mevrouw die ons hielp, wilde de deur dichtdoen en toen ben ik ook maar naar binnen gegaan.

Daar was het eigenlijk best wel leuk. Ik zag allemaal tekeningen en ook speelgoed. Daphne is mondhygiëniste en was heel erg aardig! Ik mocht kijken bij een soort van sproeier en een stofzuiger voor in je mond. En mijn nagels werden zelfs roze gemaakt.

Gisteren waren we op visite bij ome Raymond. Hij was jarig en er waren heel veel mensen. Het weer was ook heel goed en we zaten met zijn allen in de tuin.

Nu heeft ome Raymond altijd heel veel dieren zoals kippen, eenden, een geit, een hond en nog veel meer. Hij had zelfs hele kleine baby eendjes. Dat vond ik echt geweldig en ik mocht zelfs een klein kusje aan het eendje geven.

Ik heb heel veel met Fleur en Ilse gespeeld en ook al de andere kinderen waren er. Mathijs en Jasper hadden zelfs een hele grote vis gevangen.

Al met al was het een hele leuke dag!

Voor de foto's klik hier!

Vandaag was het zover. Om 11:15 uur had ik een afspraak bij de tandarts om mijn kies "beter te maken". De laatste keer zag de tandarts dat ik 2 gaatjes had. Martin de tandarts was er en ook de assistente. Ik mocht vandaag helemaal alleen op de grote stoel, maar natuurlijk wilde ik liever bij mama op schoot. Toch mocht dit niet en ik ging wel alleen in de stoel liggen. Nou ja liggen, dit wilde ik niet, maar het moest nou eenmaal. Toen deed ik dit maar.

Ik had gelukkig mijn knuffel Beer meegenomen. Mama ging wel naast mij zitten, dus kon ze goed mijn hand(en) vasthouden. Eerst kreeg ik een prikje en daarna vond ik het helemaal niet meer leuk. Ik wilde mijn mond niet goed opendoen als er in mijn mond gekeken of geboord moest worden. Ja heel even en dan deed ik hem weer dicht. Ik beet tijdens het boren zelfs op de duim van Martin de tandarts!

Het was allemaal een beetje hectisch en ik wilde gewoon stoppen. Uiteindelijk is het allemaal wel gelukt (maar vraag niet hoe) en de vulling zit goed in de kies. Martin wilde het andere gaatje liever niet meer zelf doen. Vanaf nu ga ik naar een hele speciale kindertandarts http://www.bambodino.nl/kinderen/index_kinderen.htm Volgende week hebben we de 1e afspraak en dan na de vakantie zijn de andere afspraken.

Ik ben vandaag op visite geweest bij ome Jacco en tante Jenni. Daar heb ik eigenlijk de hele ochtend met Jenni gespeeld. We hebben samen gedanst, gezongen en de film "Dumbo" gekeken.

Ik had het echt reuze naar mijn zin. Papa was maar aan het kletsen met ome Jacco. We hebben zelfs nog wat gegeten bij hun en zijn pas rond de middag weer weggegaan.

Ik vergeet nog te vertellen dat ik met ome Jacco en tante Jenni heb geoefend op touwtje springen. Nu vond ik het zelf heel goed gaan. Ik zag de anderen wel een beetje lachen omdat ik eigenlijk naast het touw omhoog sprong, maar iedereen heeft het moeten leren.