Gewone leven weer in volle gang!
We zijn inmiddels alweer ruim 1,5 week na de vakantie en weer volledig gewend aan het gewone alledaagse leven. Soms is het moeilijk voor te stellen dat we zolang lekker op vakantie zijn geweest. Ik vond het reuze gezellig zo elke dag samen met papa en mama, maar dat is nu weer voorbij. Ik moet nu weer 2 keer in de week naar school, maar dat vind ik ook leuk hoor!
Verder gaat het allemaal heel goed en ben ik blij dat ik mijn vriendin Julia en vriendje Quintin alweer gezien heb. Wat ik ook moet vermelden is natuurlijk mijn grote vriendin Mila. Hier heb ik toevallig vandaag de hele ochtend meegespeeld en dat was echt geweldig. Het is vandaag helemaal een leuke dag, want het is ook "Duckrace" in het dorp. Dit is eigenlijk een groot straatfeest voor kleine kinderen. Ik ben met papa langs geweest en ik vond het springkussen het mooiste van allemaal.
Foto's van/voor Ton
Zoals velen in mijn verhalen over China hebben kunnen lezen, hebben wij tijdens onze reis door China veel mensen ontmoet. Sommige maar kort en anderen iets langer.
Één van de mensen die ik zeker niet zal vergeten is Ton Vingerhoets. Ton is een internetkennis van papa. Leve het internet! Papa zit namelijk regelmatig op de internetsite Photofacts (http://www.photofacts.nl/fotografie) en daar heeft hij Ton leren kennen. Ton woont en werkt in Beijing en is getrouwd met Sonia. Sonia is een echte Chinese en dus voor ons direct een grote kans om aan het begin van de vakantie op een rustige wijze iets van het land te leren. Dat is dan ook meer dan gelukt.
Zoals ik eerder heb geschreven hebben we Ton en Sonia ontmoet op een hele grote antiekmarkt in Beijing en zijn de hele dag met hun opgetrokken. Aan het eind van onze 5 dagen Beijing hebben we zelfs een afsluitend diner met hun gehad. Het was allemaal heel gezellig en wij zullen contact met hun blijven houden. Ze hebben zelfs beloofd langs te komen als ze weer in NL zijn.
Papa heeft een aantal foto's op Flickr geplaatst van onze ontmoeting en de foto's die hij heeft genomen. Het rare is dat Ton en Sonia ze waarschijnlijk zelf niet eens kunnen zien. Papa zal ze op een andere wijze moeten opsturen. Sites zoals Flickr, Picasa en Twitter zijn immers in China niet toegankelijk.
Toch doe ik nog één keer de hartelijke groeten aan Ton en Sonia. Vooral Sonia was ik helemaal weg van. Ik heb van haar zelfs een knuffelhond gekregen die de hele vakantie (en nu ook nog) bij me in bed heeft geslapen.
Klik op de foto voor de hele slideshow (behalve als je in China woont)
Hong Kong Here We Come!
Het is zover! We nemen de trein naar Hong Kong. We staan rond achten op en eten een provisorisch ontbijtje in het hostel in Guangzhou. Daarna even de spullen inpakken en we zijn klaar voor de reis naar Hong Kong. De hoop is op tijd daar te wezen om nog wat van de middag mee te pakken. Zoals zo vaak in China gaat het toch allemaal net weer iets anders, maar dat weten we op dat moment nog niet.
Mama en papa hebben even een discussie of we de metro of de taxi naar het station aan de andere kant van de stad nemen. Volgens papa is de metro makkelijk, omdat hij direct naar het station rijdt en dan heb je geen last van het verkeer. Hij vertelt er even niet bij dat het vaak zo druk is dat je letterlijk moet vechten om een plekje in de metro en dat is dus met 3 tassen niet echt een optie. Kortom, mama wint de discussie en we bestellen een taxi.
Voor het hostel staat een vriendelijke taxichauffeur te wachten op klandizie. Papa laat de kaart zien en wijst het juiste station aan. De man lacht en knikt dat het geen probleem is. Na de rugzakken te hebben ingeladen gaan we op weg naar het station. Na een rit van ongeveer 20 minuten komen we bij een bekend station aan. Dit is hetzelfde station als waar we gisterenochtend zijn aangekomen. Papa vraagt zich af of dit wel East Station is, maar de chauffeur weet het zeker en komt hier natuurlijk vandaan.
Uiteindelijk sluiten we maar aan in de rij voor een ticket naar Hong Kong. Na weer eens 20 minuten wachten zijn we eindelijk aan de beurt. Het valt echter de vrouw achter het loket niet duidelijk te maken dat we 2 kaartjes naar Hong Kong willen. Ik hoef vaak niks te betalen en dus kopen mama en papa maar 2 kaartjes. Hong Kong klinkt toch heel universeel, dus zo moeilijk hoeft het niet te zijn, dachten we? Na veel moeite wordt er iemand bijgehaald die wel een beetje Engels spreekt. Wat blijkt, we staan helemaal niet op het East Station! Weer een taxi dus!
De volgende chauffeur weet gelukkig wel waar het is en weer een half uur later zijn we dan eindelijk op het juiste station. Ook hier valt het niet mee om de weg te vinden tussen alle mensen en de onduidelijke bordjes. Voor Hong Kong is natuurlijk een speciale plek en daar komen we na enige tijd achter. Het gaat ons opvallen dat het helemaal niet zo makkelijk is om in Hong Kong te komen. Niet voor ons overigens, maar meer voor de gewone Chinees! Ondanks dat Hong Kong al flink wat jaartjes tot de Volksrepubliek China behoort, kan niet iedereen er zomaar naar toe. Gevolg is dan ook strenge veilheidscontroles en douaneformaliteiten.
Toch bereiken we de trein en kan de 2 uur durende reis naar Kowloon beginnen. Kowloon is één van de bekende wijken van Hong Kong en de plek waar de meeste treinen aankomen. De reis gaat voorspoedig en we arriveren op tijd in HK. Dat het door alle op onthoud inmiddels 16:00 uur mag de pret niet drukken. Na wederom de douane te hebben gepasseerd gaan we gelijk naar de metro om naar ons hotel op Hong Kong Island te reizen.
Het valt ons direct op dat het allemaal ongelofelijk westers is. Overal zie je bekende grote merken en winkels en het geheel doet eigenlijk een beetje Amerikaans aan, maar dan met heel veel Chinezen op straat. We kopen direct een Octopuskaart met flink wat tegoed om van al het openbaar vervoer gebruik te kunnen maken.
"Public transport" is een bijzonder verhaal in Hong Kong en loopt zo gesmeerd dat je jezelf afvraagt, 'Waarom kunnen ze dat bij ons niet?'. Waarom doen wij zo moeilijk over onze OV chipkaart en hier is het allemaal al en werkt het als een trein. De Octopuskaart kun je in alle bussen, metro's, toeristische attracties en zelfs vele winkels gebruiken om te betalen. Het openbaar vervoer is tevens erg goedkoop en de bussen rijden af en aan naar alle uithoeken van Hong Kong.
Het hotel blijkt geweldig te zijn. Mooie schone kamer met een fantastisch uitzicht. Feitelijk ons eerste echte hotel in China. De hostels en guesthouses waren heel leuk en gezellig, maar we merken dat we weleens toe zijn aan een echt hotel en gaan hiervan dan ook echt genieten.
Ondanks dat het al wat later is, besluiten we na een douche toch een deel van de stad te gaan verkennen om tevens ergens wat te gaan eten. Met de bus gaan we weer de berg af in de richting van "Central". Dit is het middelpunt van Hong Kong Island en hier zijn veel bekende winkels en staan alle wolkenkrabbers van de bekende banken en financiele instellingen.
We gaan wat slenteren langs de straten. Het valt ons op dat er flink wat voetpaden in de lucht zijn. Feitelijk een soort van bruggen die de verschillende gebouwen met elkaar verbinden zonder dat het noodzakelijk is om de weg over te steken. Met de drukte op de weg is dit een goed idee. Mij bied het de ruimte om vrij los te lopen en te rennen, omdat papa en mama niet bang hoeven te zijn dat er iets gebeurt. Na een tijdje kun je zelfs met een roltrap of beter gezegd rolband over deze voetpaden. Lekker makkelijk hoef je helemaal niet te lopen en geniet je van het uitzicht zonder inspanning. Later begrepen wij dat dit de grootste roltrap ter wereld is en die hebben we dan ook maar even gehad!
We besluiten een pizzaatje ergens te eten. Ik kies voor een kindermenu met een pizza Margaritha. Het is voor de eerste keer dat ik helemaal een (kleine) pizza eet. Ik at hiervoor alleen de korstjes, maar kennelijk is dit weer een ontwikkeling!
Na een heerlijk diner gaan we langszaam weer terug naar het hotel. Het is bijna half tien, en ik ben heel de vakantie niet zo laat naar bed gegaan. Later zal blijken dat ik elke dag in HK laat naar bed zal gaan. Kennelijk is het leven hier toch anders en er is ook veel te doen.
De volgende dag staat Causeway Bay op het programma. We nemen een beroemde dubbeldecks tram naar dit gebied. Dit lijkt een toeristische tram, maar is feitelijk ook gewoon openbaar vervoer voor de mensen van Hong Kong. Als we uitstappen valt ons op dat er overal Indonesische vrouwen en meisjes zijn. Later horen we dat het inderdaad Indonesische, maar ook veel Filipijnse vrouwen zijn. Het blijkt dat deze mensen altijd op zondag verzamelen in en rond Causeway Bay om gezellig met vriendinnen te winkelen en bij te kletsen. Er werken namelijk duizenden van deze bevolkingsgroepen op het eiland. Iedere zelfrespecterende inwoner die het kan betalen heeft wel een werkster annex kinderoppas in huis.
De rest van de ochtend lopen we langs vele straten in deze wijk en tevens winkel in en winkel uit. HK is feitelijk één grote shopping mall van de overtreffende trap. We kopen wat T-shirts en soms een paar schoenen en drinken tussendoor een bakje koffie. Na uren slenteren gaan we ff een tussenstop houden in ons hotel om alle spullen af te gooien en ons op te maken voor de oversteek naar Kowloon.
Er zijn wel een paar dingen die je gedaan moet hebben op HK en de oversteek met de Star Ferry is er in ieder geval één van. Natuurlijk kunnen we weer betalen met onze Octopus kaart en varen we in 10 minuten naar de overkant. Het uitzicht op de inmiddels verlichte skyline van Hong Kong Island is adembenemend, ondanks dat het erg mistig is. Dit geeft echter wel een bijzondere sfeer en met 28 graden is de temperatuur in ieder geval niet vervelend. Kowloon staat tevens nog bekend om Nathan Road en de vele winkels die daar zijn.
Money, money is waar alles eigenlijk omdraait. Je ziet belachelijk veel dure auto's en alle bekende merken hebben er één of meerdere winkels. We zien winkels van alle bekende dure modeontwerpers maar ook autodealers als Maserati en Rolls Royce. De bijbehorende auto's zie je ook overal rijden. Een dikke Audi A6 is niet eens zo bijzonder in Hong Kong!
Uiteindelijk wordt het ook deze avond zeer laat voor mij en we nemen gauw de metro terug naar Hong Kong Island. We beginnen al een beetje te begrijpen hoe het openbaar vervoer in elkaar zit en zijn dan ook in no time weer in ons hotel. Ik ga slapen en mama en papa genieten nog van het uitzicht. De foto hiernaast is van het uitzicht uit onze kamer!
Het is vandaag maandag 17 mei en onze op één na laatste dag van de vakantie en van Hong Kong. We gaan deze morgen eerst met de Peak tram naar de top van Victoria Peak en later in de middag naar Stefan, Laura, Samuel en Isis. Maar eerst de Peak!
Victoria Peak geeft een mooi uitzicht op Hong Kong. Ondanks dat het mooi weer is, is het toch weer redelijk bewolkt. Ook nu zijn we er niet achter of het nu echte wolken zijn of smog. We houden het maar op een combinatie van die twee. Het is in ieder geval geen weer voor wereldfoto's. Terug nemen we een bus die ons al slingerend naar beneden brengt.
Het is tijd voor de bus naar Repulse Bay. Dit is het dorpje aan de andere kant van Hong Kong Island, waar Stefan woont met zijn gezin. Papa heeft hem vanochtend nog even gebeld en we hebben om 14:30 uur afgesproken bij de bushalte aan het begin van het dorp. Een dorp is het echter niet echt. Het is meer een verzameling hoge flats en appartementen aan de zee. Het geheel doet een beetje denken aan een gemiddelde badplaats aan de Franse Riviera. De zon brandt volop en het doet dus echt denken aan een strandvakantie, bijzondere plek om te wonen!
Stefan staat inderdaad met Samuel bij de halte. Samuel is bijna net zo oud als ik en er is gelijk een klik. Het is even jammer dat hij nog een paar uurtjes naar school moet en gezamelijk brengen we hem daarheen. Wij gaan daarna nog koffie drinken en uiteindelijk naar het strand. Ik vind het heerlijk om in het zand te spelen en heb het reuze naar mijn zin.
Stefan woont op nog geen 100 meter van het strand en besluit even schepjes, emmertjes en wat drinken te halen. Later sluit Samuel zich bij ons aan en is het feest kompleet. Ik vind het echt geweldig op het strand en het is jammer dat we een uurtje later weg moeten. We gaan naar het huis van Stefan!
Daar ontmoeten we Laura en Isis. Isis is het 4 weken oude zusje van Samuel en Laura is zijn moeder. Mama en papa hebben Laura al jaren niet meer gezien en het is dus even heel leuk om elkaar weer te ontmoeten. Na het appartement te hebben gezien en wat te hebben bijgekletst, gaan we met zijn allen naar een pizzeria in Stanley, een dorp verder.
Eigenlijk zijn we wel een beetje jaloers op Stefan en Laura. Het lijkt ons geweldig om daar in Hong Kong te wonen. Dichtbij een wereldstad met zulke heerlijke stranden en vaak lekker weer. Natuurlijk moet Stefan ook hard werken en krijg je niets voor niets in deze wereld, maar toch hard werken in zo'n omgeving is niet echt een straf.
We sluiten de avond voor mij natuurlijk weer veel te laat af met een bakje koffie bij hun thuis. Met verdriet neem ik afscheid van mijn nieuwe vriend Samuel. Toch denk ik dat ik hem nog weleens vaker zal zien in de toekomst. We gaan met de taxi naar het hotel voor onze laatste nacht. Morgennacht zitten we in het vliegtuig aan de laatste uurtjes van onze vakantie.
Er zijn een aantal conclusies die we aan het eind van onze vakantie kunnen maken! Toch zul je deze conclusies met een korreltje zout moeten nemen. Op de eerste plaats is het natuurlijk subjectief en de mening van ons als gezin. Verder zijn veel zaken cultuur gebonden en moeilijk vergelijkbaar met de Nederlandse situatie. Op de laatste plaats waren wij op vakantie en dan beleef je de wereld om ons heen toch op een andere manier.
Het meeste is ons toch wel de schaalgrootte opgevallen. Iedereen weet dat de Chinezen met wel heel veel mensen aanwezig zijn op onze aarde. Volgens laatste cijfers op internet al ruim 1,3 miljard. Dat zijn aantallen die voor ons met 16 of 17 miljoen Nederlanders nauwelijks zijn voor te stellen. Papa zat een artikel in de Chinese Southern Post te lezen over mannelijke verplegers in Chinese ziekenhuizen. In de kantlijn van dit artikel stond het feit dat China 11 miljoen verpleegsters heeft werken in ziekenhuizen. China heeft dus 2/3 van de NL bevolking alleen maar als verpleegster? Dat zijn pas aantallen!!
De drukte valt ons natuurlijk ook op straat en in de bus op. Een Chinees kent feitelijk nooit privacy, hij of zij is nooit ergens alleen. Overal zitten of hangen ze wel met minstens 2 of 3, maar vaak ook veel meer personen. De huisjes zijn vaak klein en worden bevolkt door veel gezinsleden en kennen dus ook geen plek waar je je even kunt terugtrekken. Dat lijkt voor ons een verschrikking, maar ze weten waarschijnlijk niet beter.
Veiligheid is een bijzonder aspect! Zoals in veel Aziatische landen hebben wij ons de gehele reis extreem veilig gevoeld. Beter gezegd, je denkt er niets eens over na. Er gaat gewoon geen dreiging van deze mensen uit en de sfeer is ook bijna altijd gemoedelijk. Papa liep toch vaak met zijn camera open en bloot en had een tas bij zich met een waarde waar een gemiddelde Chinees een jaar of meer van kan leven. Ook telden wij ons geld op straat, maar niemand had enige interesse.
Het fijnste aan Chinezen is toch wel dat ze nagenoeg nooit "hasselen". In veel landen staan er altijd overal mensen die willen dat je hun taxi, hotel of andere voorziening gebruikt. Deze mensen proberen dan tegelijk altijd de rijke toerist uit te buiten en kan altijd zeer vasthoudend zijn. Niets van dit alles in China. De mensen doen dit gewoon niet.
Opvallend is ook dat je vaak de gewone Chinese prijzen betaald. Je ziet namelijk wat Chinezen betalen of het staat gewoon op het bord. De prijzen zijn dan soms zo belachelijk laag dat we soms moeten lachen om onze eigen vergissingen. Laatst kocht mama een Tshirt, jasje en broekje voor mij in een outlet store. Er stonden nergens prijzen en papa gaf nadrukkelijk aan mama aan dat ze eerst de prijs moest vragen anders worden we in de maling genomen. In gebrekkig Engels gaf de vrouw aan dat het "friftie, friftie" was. Mama draaide zich lachend om en vertelde dat ze maar 50 wilde hebben. Nog geen 5 euro voor leuke kinderkleding. Onze verbazing was nog groter toen bleek dat het zelfs maar 15 was. De vrouw had meerdere keren "fifteen" gezegd. Kortom 1,5 euro, het ging dus nergens over.
Natuurlijk werd ik weleens moe van het gepluk aan mij en het feit dat iedereen met mij op de foto wilde, maar begrijpelijk is het soms wel. Al met al een fantastische vakantie die we als gezin hebben doorgebracht. We kunnen ook nog honderden verhalen vertellen, maar ik moet nu maar eens stoppen.
We zijn inmiddels heelhuids thuis en het gewone leven gaat weer beginnen. Tot de volgende vakantie.
Op weg naar Guangzhou!
Het is inmiddels al even geleden dat ik een verslag heb geschreven, maar er zijn dan ook zoveel leuke dingen gebeurd de laatste dagen dat ik helemaal geen tijd heb gehad om eens rustig te gaan zitten voor een nieuw verslag.
We zijn inmiddels in Hong Kong en dat is echt een wereldstad. Dit is ook de rede dat we elke avond tot laat (voor mij is 21:30 uur echt laat) doorgaan met de stad te bekijken.
Ik neem jullie echter eerst even mee naar onze laatste dagen in China. Afgelopen donderdag op vrijdag hadden we namelijk de nachttrein van Guilin naar Guangzhou geboekt. Dat betekende dat we de dag nog door moesten brengen in Yangshuo. Dat was natuurlijk geen straf, want het is een schitterende omgeving en het weer zat ook erg mee. Het was wel erg warm en zeer vochtig wat tot resultaat had dat we allemaal behoorlijk aan het zweten waren.
Papa had het idee om toch nog een fietstochtje te maken naar een bekende berg "Moon hill" in de omgeving. Dat zou allemaal niet zo ver zijn. Het begon al met een omweg om de rivier over te steken via een leuk bruggetje. Daarna een klein kronkelweggetje door de rijstvelden en langs kleine boerendorpjes. In tegenstelling tot de steden lijkt de tijd hier echt te hebben stil gestaan. Je ziet mensen echt met de hand rijst zaaien of beter gezegd steken! Ze zetten de kleine plantjes net in een klein laagje water. Heel leuk om allemaal te zien en het geeft ons een heerlijk gevoel.
Papa stelt voor dat we via het binnenland best ook naar die berg kunnen fietsen en dat moet dan allemaal minstens net zo leuk zijn. Zo gezegd zo gedaan. De dorpjes en rijstvelden trekken voorbij, soms moeten we zelfs een bergje op en koeien op de weg passeren. We hebben eten en drinken meegenomen, wat kan ons dan gebeuren.
Nou, je kan de kaart verliezen, bijvoorbeeld. Je kan kilometers uit de richting in niemandsland terecht zijn gekomen. Of zoals mama mij leert te zeggen: "In the middle of nowhere". In opdracht van mama moet ik dat dan ook 100 keer tegen papa zeggen. We zijn in: "The middle of nowhere", "The middle of nowhere", "The middle of nowhere", "The middle of nowhere", "The middle of nowhere" enz enz...
De weg vragen is niet echt een optie, want iedereen lacht vriendelijk en begint direct in het Chinees te praten of vaak gaan ze naar mij staren of aan me zitten en dat heeft niet veel zin. Langszaam wordt de stemmming anders. We worden moe en het water is inmiddels op en we blijven maar zweten. We besluiten dat we maar de grote plaats in de buurt moeten gaan vragen en dat helpt. Na veel omzwervingen komen we bij een doorgaande weg en zien weer bussen voorbij razen. We kiezen gelukkig voor de goede richting en na een uurtje nog deze weg gevolgd te hebben komt de stad in zicht.
Bij binnenkomst in de stad duiken we de eerste beste mini supermarkt in om water, sap en ijsjes te kopen! Al met al een enerverende tocht om niet te vergeten. Nog een half uurtje naar het guesthouse en we gooien de fietsen aan de kant om hier niet meer te gaan fietsen. We hebben nog ruim twee uurtjes voor we weg gaan. We mogen gelukkig even douchen en opfrissen op de kamer van een ander gezin en krijgen van het guesthouse schone handdoeken. Na een vroeg diner te hebben genoten nemen we de taxi naar het busstation en de lokale bus naar Guilin. Daar wacht immers de nachttrein naar Guangzhou.
We nemen de speciale langszame lokale bus, want die gaat immers direct door naar het treinstation en hoeven we niet meer over te stappen. Zoals vaak zitten we als enige tussen starende Chinezen en hobbelen langszaam in de richting van Guilin. Onderweg kopen we zelfs van een oud vrouwtje nog houten speelgoed als kadootje voor Samuel.
Samuel is de zoon van Stefan. Stefan woont in Hong Kong met zijn vrouw Laura en hun pasgeboren dochter Isis ( 1 maand oud). Stefan is eigenlijk een goede vriend van ome Jacco, maar papa kent hem ook al heel lang. Nu kunnen we niet echt een kado meenemen de hele vakantie en dan is dit houten speeltje een leuk alternatief. Na een reis van dik 2 uur komen we inderdaad op het station aan. Vanaf hier gaat het eigenlijk gesmeerd en voor we het weten zitten we in onze trein duimen te draaien. Het eerste wat ik zei toen we de trein inliepen was: "Waar zijn de stoelen gebleven?". Tijdens onze laatste treinreis zaten we namelijk de hele nacht op stoelen.
Duimen te draaien? Ja, we hebben namelijk 3 soft sleepers gekocht en het zijn kamertjes van 4 bedden in dit soort treinen. Theoretisch kan er dus nog een spuggende, rochelende en snurkende Chinees bijkomen. Dit kun je ondervangen door zelf 4 kaartjes te kopen, maar daar zijn we toch iets teveel Nederlander voor en vinden dat weer zonde. De gok pakt goed uit en er komt inderdaad niemand bij. We hebben de hele coupe voor onszelf. We nestelen ons in de leuke kamer, zoals ik hem noem en bereiden ons voor op de 12 uur durende nachtrit naar Guangzhou.
Het valt mama en papa op dat het een hele behoorlijke trein is. Hij ziet er redelijk schoon uit en we hebben niet te klagen. Van al hun reizen door India, Maleisië, Indonesië enz. is dit de schoonste nachttrein die ze ooit hebben gezien, dus dat zegt wel wat! Er staat zelfs een grote thermoskan in met heet water. Papa en mama hebben dagen geleden zakjes instant koffie gekocht en besluiten heerlijke koffie te maken. Dan ineeens "Poefffff"! Er klint een doffe knal. Nee geen ongeluk, papa loopt de thermoskan omver. Gevolg; het water stroomt over de vloerbedekking en de kan is in duizend stukjes. Wat nu?!
We kunnen in ieder geval niet meer op onze blote voeten op de grond staan en moeten op onze sandalen door de coupe bewegen of beter nog gewoon op onze bedden blijven liggen. Papa gaat met de kapotte thermoskan naar het treinpersoneel en tot zijn verbazing doen ze er nogal luchtig over en geven direct een nieuwe. Nu ben ik de jongste en ik word altijd gewaarschuwd dat ik moet uitkijken dat ik niks kapot maak, maar mama heeft de toiletpot in Emeishan omgegooid en papa nu de thermoskan! Oh ja, ik moet eerlijk zijn, we waren in een kledingzaak voor kinderen in Chengdu en mama liep rond te kijken en ik trok op mijn gemak de knoop van een jurk! Die keer waren we iets gemener en hebben we heel snel de winkel weer verlaten. Dit was immers niet zo erg, want die knoop konden ze er vast weer makkelijk weer opzetten.
De nacht in de trein verloopt verder voorspoedig en we komen om 09:30 uur in Guangzhou aan. Dit is weer één van de vele miljoenensteden in China en de chaos ziet er weer bekend uit op het station. Toch weten we een taxi te bemachtigen die ons naar het hostel kan brengen. Hier krijgen we een behoorlijke kamer en van alle spanning val ik toch nog even in slaap op bed. Later gaan we dan toch de stad verkennen. We gaan met de metro naar het centrum en zwerven uren door kleine Chinese straatjes vol met schoenen, ondergoed, kleding, batterijen en nog veel meer. De stad valt echter ook een beetje tegen. Het is veel van hetzelfde, zoals we het al kennen uit de andere steden, maar mist een echte gezelligheid. Volgens de Lonely Planet moet deze gezelligheid te vinden zijn op Sambian Island, maar ook daar kunnen we het niet vinden. Misschien zijn we gewoon moe van het reizen en we besluiten met een veerboot terug te gaan naar het hostel. De oversteek is eigenlijk het hoogtepunt van Guangzhou en we vinden het gewoon heel leuk. Later gaan we nog uit eten en besluiten te gaan slapen als voorbereiding op onze reis naar Hong Kong. Daar kijken we erg naar uit.
Karstgebergte en Pelle
Zoals vermeld in ons laatste verslag zijn we inmiddels in Yangshuo. Dit is een klein stadje midden in de bergen. Eigenlijk zitten we hier nog 5 km vandaan op het platteland bij het hostel The Ginggling Tree. Zoals de naam al doet vermoeden is het hostel vernoemd naar een eeuwenoude boom voor de deur. De boom zal geluk brengen als je hem aanraakt en dat moeten we de komende dagen dan maar eens gaan doen.
Yangshuo staat dus bekend om zijn karstgebergte. Dit zijn kleine, maar hoge bergen die uit het land steken en die zeer mooi zijn om zo te zien zo bij elkaar. Het worden dan ook daagjes van fietsen, lopen en de omgeving bewonderen.
We krijgen een mooie kamer met 2 heerlijke bedden. Één bed voor mama en papa en één bed voor mij. Over de bedden zit een grote klamboe en mijn bed wordt maar weer eens prinsessenbed genoemd. Ik ben heel vatbaar voor prinsessen en alles staat vaak in het teken van prinsessen.
We gaan deze middag nog heerlijk eten, een beetje wandelen en uiteindelijk naar bed. We zijn nog een beetje moe van de nachtvlucht en kunnen de nachtrust goed gebruiken. We slapen heerlijk in de iets te harde bedden en staan de volgende dag vol goede moed op. Het wordt een dag van fietsen. Na het ontbijt huren we 2 wat aftandse mountain bikes en beginnen aan de tocht langs de river. Het heeft afgelopen nacht hard geregend en dat is te merken aan de plassen en modder onderweg. Er zijn geen verharde wegen en dus worden we redelijk door elkaar geschud.
Het is een route door de rijstvelden met af en toe iets van een dorpje. Beter gezegd een verzameling huizen wat daarvoor door moet gaan. De mensen hangen wat rond het huis of werken op het land. Ik zit in een soort van kinderstoeltje en zie deze vreemden aan mij voorbij trekken. Iedereen zwaait naar ons en het is een heerlijke tocht.
We besluiten dat het misschien leuker is om iets van de gebruikelijke route af te wijken. Het zal natuurlijk weer blijken dat dit plan een ongelofelijk omweg tot gevolg heeft en dat de fietstocht uiteindelijk een groot deel van de dag zal duren. Na vele uren ploeteren komen we bij een dorpje aan de doorgaande weg. Nu is het niet moeilijk meer om de laatste 10 km de weg te volgen naar het stadje Yangshuo. Bezweet maar voldaan komen we aan en gaan we direct wat eten in een plaatselijk restaurantje.
Door het hoge toeristische karakter van het stadje en het restaurant is de kwaliteit niet zo bijzonder. De milkshakes en juices smaken heerlijk, maar het eten is maar matig, toch maakt het niet zoveel uit, want we hadden echt honger van het fietsen. We gaan daarna het dorpje rond en mama en papa kopen en echte chinese jurk voor mij. Op de foto kunnen jullie zien hoe die staat!
Nadat we het hele stadje hebben doorgelopen gaan we op de fiets weer terug naar het hostel. Ondanks de kwaliteit van het eten, de goede verzorging en perfecte kamers, is het toch een vreemde locatie. Waarom dan vreemd? Het zit hem voornamelijk aan het hoge gehalte Nederlanders die er zijn. We hebben de hele reis zelden Nederlanders gezien en dan ineens zoveel bij elkaar doet toch een beetje vreemd aan. Het valt me verder op dat het bijna allemaal gezinnen zijn met één of twee geadopteerde Chinese kinderen. Vaak meisjes, maar ook een enkele chinese jonge blijkt perfect Nederlands te kunnen spreken. Natuurlijk niet zo gek, want ze wonen vaak vanaf hun eerste of tweede levensjaar al in Nedeland. Het is raar, omdat dit de eerste "Chinezen" zijn die gewoon Nederlands spreken.
Mama en papa voelen zich een beetje vreemd in de Nederlandse enclave en weten ze niet echt of ze het nu leuk moeten vinden of dat het toch wel eng is overal Nederlanders. Maar goed het is maar voor een paar daagjes, en ik heb een hele leuke vriend gevonden. De "Dutch Owners"hebben namelijk een zoon van 3,5 jaar genaamd Pelle en daar kan ik vaak mee spelen. We zijn bijna even groot en echt aan elkaar gewaagd.
Inmiddels is het dinsdag en we gaan met de lokale bus naar het plaatsje Yangdi. Dit is een bekende plaats om een Bamboevlot te huren en in een tocht van 2 uurtje zachtjes over de Li Jiang rivier naar Xingping te varen. Onderweg zien we overal de bekende bergen. Het 20 yuan biljet heeft zelfs een beeltenis van deze bekende bergen en het is raar om naar zo'n biljet te kijken en daarna om je heen te kijken!
Het is een heerlijke tocht naar het dorpje Xingping. Dit dorpje stelt echter niet zoveel voor en we besluiten vandaar de bus terug te nemen naar Yangshuo. Zoals bijna altijd val ik in de bus in slaap. Het eentonige rijden en gieren van de motor maakt mij altijd slaperig en mijn oogjes vallen gewoon dicht.
Na een uurtje komen we terug in Yangshuo en onze fietsen staan er gelukkig nog. Het is nog ff doortrappen en dan zijn we weer in het hostel. Ik ga weer spelen met Pelle en mama en papa bestellen vast eten. Zij eten weer rijst, maar voor mij is er zelfs pasta. Dat vind ik erg lekker.
Ik vergeet bijna te vertellen dat het moederdag is geweest afgelopen zondag. Ik had namelijk ook een kadootje gekocht voor mijn lieve moeder. Ik ben namelijk zaterdag met papa samen naar de markt in Chengdu geweest om een kadootje te zoeken. Ik vond het allemaal reuze spannend. Het was natuurlijk heel moeilijk om iets te vinden, maar uieindelijk hebben wij een mooi kettinkje gevonden. Ik vond hem zo mooi dat ik hem zelf ook graag wilde hebben. Papa vond dat goed en dan had hij het idee om de 2 kettinkjes samen te geven, één voor mij en één voor mama. Ik heb een iets kleinere versie dan die van mama. Nadat we de kettinkjes hadden gekocht, wilde ik de mijne persé dragen. Dat vond papa eigenlijk niet zo'n goed idee, maar ik stond erop. Ik moest wel beloven dat ik niets zou verklappen. Mama zat al die tijd te wachten in de Starbucks. Ik liep direct op mama af en ze was verrast door mijn nieuwe ketting. Ik vroeg haar direct; "Wanneer doe jij die van jou om?" Mama keek vreemd, maar papa zakte een beetje door de grond. Vreemd ... ik heb toch het kado niet verraden, alleen gevraagd wanneer mama hem omdoet. Mama en papa moesten uiteindelijk wel een beetje lachen. Die zondagochtend in Guilin heb ik mama daadwerkelijk het kettinkje gegeven. Kijk maar op de foto. (de visjes zijn mama en papa en ik ben de bloem).
Papa aan het huilen!
Ik zal maar beginnen met het uitleggen van de titel. Nee papa is niet verdrietig, niet gewond en eigenlijk is er niets aan de hand. Het komt allemaal door de "pot". Ja de pot, beter gezegd "hot pot". Wat is nu weer hot pot? Dat zijn restaurants waarbij je het eten in een soort bouillon moet koken. Je hebt dan in het midden van de tafel een grote pan met bouillon waar je de groenten, vlees en vis in moet gooien. Na enige minuutjes is dan je eten gaar en klaar om te eten. Nu is dit niet gewone bouillon, maar ééntje met pepertjes en sambal en niet zomaar een beetje sambal! Dit is dus de reden dat papa een beetje moest huilen, als je er gulzig van eet dan gaat dat vanzelf. Misschien onnodig om te vermelden dat het wel heerlijk was en bijzonder. Het begon al in het hostel. Daar vroegen we aan de receptie om een goed adres van een restaurant voor hot pot. Nou dat wisten ze wel. Een paar straten verder hadden ze een restaurant met de veelbelovende naam: The Pretty Home, dat was voor ons het juiste adres. Een Engelse naam gaf hoop op een goed gesprek voor het uitkiezen van het juiste eten.
Na een stukje wandelen vonden we inderdaad het genoemde restaurant en kon het diner beginnen. We werden als buitenlanders met alle liefde ontvangen. Iedereen lachte en zei Ni Hao. Nadat we een geschikte tafel hadden uitgezocht begon de uitdaging. We kregen een volledige Chinese menukaart in onze handen gedrukt en er bleek geen Engelse versie beschikbaar. Verder kon iedereen heel goed naar ons lachen, maar de Engelse taal was niemand machtig. Mama besluit dan maar met de vrouw van het restaurant de keuken te verkennen. Ik mocht mee en papa bleef zitten. Mama kijkt net als alle koks haar ogen uit. Ieder natuurlijk om een andere rede. De mobiele telefoons komen overal tevoorschijn en ik moet natuurlijk weer op de foto. Mama wordt ondertussen niet veel wijzer, maar weet met handen en voeten werk beef, vegetables en fish te vragen. Biefstuk en groenten zijn natuurlijk herkenbaar, maar welke vis we krijgen is ons tot nu toe altijd onduidelijk gebleven. Het lijken een soort sardientjes en andere kleine (kompleet met kop) visjes te zijn. Uiteindelijk is het allemaal heerlijk en hebben we een bijzonder diner genoten.
Dit was overigens allemaal in Chengdu. Na onze daagjes in Emeishan waren we daar weer met de bus heengegaan. We moesten zaterdag 8 mei het vliegtuig nemen en hadden dus nog 2 nachten in Chengdu in het vooruitzicht. In Chengdu nemen we een ander hostel, midden in het centrum. Het blijkt een schot in de roos. Niet dat het hostel zo goed is, gewoon een standaard hostel met iets te kleine kamers, maar de buurt is echt geweldig. Gezellige kleine straatjes waar je in principe niet met de auto mag rijden. Dat er natuurlijk soms wel een auto rijdt, is echt Chinees. Verkeersregels zijn er vooral om niet aan te houden.
Tot onze verrassing is er zelfs een heuze Starbucks in de wijk. Na al die Nescafé bakjes smachten we naar een echte volle bak koffie. Als Starbucks ergens om bekend staat, is het wel de grote mokken koffie die je daar kunt kopen. Natuurlijk kosten de bakken koffie net zoveel als een gemiddeld diner in een Chinees restaurantje, maar dat maakt ineens allemaal niet uit. Ik krijg heerlijke warme melk met een grote schuimlaag erop. Dit houdt me lang bezig en ik geniet van deze omgeving. De daagjes in Chengdu zijn nog even heerlijk. De laatste dag hebben we 's avonds een vlucht naar Guilin. Papa heeft nog ondekt dat er een groot park in de buurt moet zijn en omdat het zaterdag is, zal er wel wat te doen zijn.
Dat is niets teveel gezegd en het is een drukte van jewelste in dit park. Overal wordt gezongen en gedanst. Het is of we een stap in de jaren vijftig hebben gemaakt. De leeftijd is of ernstig bejaard of juist jonge gezinnen met kinderen. Ook valt ons op dat juist veel oude mensen met kinderen lopen. We schatten in dat het oma's en opa's zijn die de verantwoordelijkheid over hun kleinkinderen hebben! Waarom dan jaren vijftig? Nou als je naar de kledingstijl en combinatie met het dansen kijkt, roept dat het beeld van de jaren vijftig op. In ieder geval is alles oudbollig en ouderwets, niettemin is het heel leuk en hebben we het naar ons zin. Feitelijk kijken we onze ogen uit en dat doen de Chinezen ook, maar dan onze kant op.
Een deel van het park is zelfs ingericht als heus "pretpark". Het is eigenlijk een soort permanente kermis met botsauto's, treintjes, klimrekken en andere vermaak attributen. Het is meer gericht op hele kleine kinderen en voor mij is het geweldig en ik kijk me ogen uit en wil in alle attracties. Helaas mag dat nog niet van mama en papa en kiezen we uiteindelijk voor een treintje, draaimolen en een soort mini achtbaan. Ik vond (bijna) alles geweldig. Het treintje was met mama en de draaimolen met papa. In de draaimolen zat ik in een bakje, maar papa wilde mij halverwege even op een paard zetten. Nou is het natuurlijk niet de bedoeling dat je tijdens een werkende draaimolen nog even gaat wisselen en papa krijgt een standje van de Chinese eigenaar en we moeten blijven zitten in het saaie bakje. Als laatste ga ik in de mini achtbaan en ik begin met een grote smile! Later in de ronde gaat het wagentje stijl omhoog en staat mijn gezicht heel wat minder vrolijk. Al met al een hele toffe middag.
Om 19:15 uur worden we opgehaald door de taxi en gaan we naar het vliegveld. We hebben met de taxichauffeur een vast bedrag afgesproken voor de rit naar het vliegveld en hij besluit dan ook dat een tussendoor ritje voor hem meer lonend is. Hiermee voorkomt hij de snelweg en dus steekt hij de tol in zijn zak. Dat het in onze ogen minder dan een euro is, doet daar niets aan af. Het wordt een rit door de buitenwijken van Chengdu en kent vele vreemde straatjes. Op het moment dat we ons afvragen of we ooit nog aankomen, zien we ineens de borden "Departure" staan en begrijpen we dat we dus echt in de buurt zijn.
Het inchecken gaat hier eigenlijk veel beter en makkelijker dan in Nederland en voor we het weten, lopen we door de vertrekhal te slenteren in afwachting op onze vlucht. Ik word weer bekeken en aangeraakt door Chinese verkoopstertjes uit de plaatselijk boetiekjes en krijgen an passant nog een heuse Panda flessenopener. Onbegrijpelijk dat zo iemand mij na 1 minuut al een kadootje geeft en daarna nooit meer zal zien. De lijst van kado's wordt ondertussen al eindeloos.
Ik heb de volgende dingen allemaal al gekregen:
Een speelgoed varkentje, potloden, hondenknuffel, sleutelhanger, elastiekje, pandabeertje, blikje thee, nootjes, flessenopener met een panda erop, lollies, snoepjes, fruit.
Na een goede vlucht landen we precies om 23:20 uur in Guilin. Ik ben ondertussen wel een beetje moe, maar houd me kranig en ben zeker niet vervelend. De taxi brengt ons naar het hostel, welke we via het internet hadden besproken. Het blijkt weer zo'n hostel te zijn, waarvan de plaatjes doen vermoeden van het mooiste hotel in China, maar de werkelijkheid is toch heel anders. Maar goed het is maar voor één nacht en we duiken om 01:00 uur direct ons bed in.
De volgende dag verkennen we Guilin en nemen uiteindelijk de bus naar Yangshuo naar onze nieuwe bestemming www.gigglingtree.com. Dit is een hotelletje midden in het karstgebergte van Yangshuo en wordt gerund door een NL koppel die 4 jaar geleden deze oude boerderij hebben opgekocht, opgeknapt en nu samen met vele Chinese hulpjes de boel runnen. Het is heerlijk relaxt en ik kan hier heerlijk spelen. De volgende dagen gaan we hier de boel verkennen.
De Grote Boeddha
We zijn deze morgen vroeg opgestaan om de bus naar Emeishan te nemen. Toch hebben we uiteindelijk pas rond 11:30 uur de bus naar Emei, zoals de Chinezen dit lieve dorpje noemen. Althans dat is onze voorstelling van dit plaatsje. Zoals we echter al eerdere keren hebben aangegeven is ook dit geen dorpje, zelfs geen stadje, maar een stad waarbij Rotterdam zelfs qua grootte nog in de schaduw zal staan. Maar goed dat weten we dan nog niet.
Ondanks dat we dus vroeg zijn opgestaan, nemen we een uitgebreid ontbijt en heb ik de hele ochtend de tijd om met de Australische meisjes te spelen. Ik ren flink heen en weer en heb het reuze naar mijn zin in dit hostel. Papa en mama zitten met de mensen uit Australië te praten. Dit zijn weer van die reizigers die gewoon maanden door China trekken. Daar hebben we er al een paar van ontmoet en dat lijkt mama en papa ook geweldig! Hun droom is dan ook om maanden te reizen. Ik merk het allemaal wel, mij maakt het niet uit, ik heb het overal naar mijn zin.
Het zal jullie wel opvallen dat je nog weinig foto's van onze vakantie hebt gezien. Dat is inderdaad jammer, maar heeft wel een reden. Een flink deel van de websites is namelijk helemaal niet bereikbaar in China. Je kan namelijk Picasa (de fotosite van Google), You Tube, Twitter en vele andere sites niet bereiken. Flickr eigenlijk ook niet, maar dat scheelt weer per stad. Deze laatste gaat papa mogelijk vandaag of morgen proberen om jullie toch een paar van de vele foto's te laten zien.
Na het spelen, moet ik met weemoed afscheid nemen van mijn nieuwe vriendinnen. Mama en papa hebben weer een adresje in Melbourne gescored en de database met vakantievrienden is weer uitgebreid. We pakken onze koffers en gaan een taxi nemen naar het lokale busstation. We proberen met alles lokaal vervoer te nemen. Dat gaat meestal goed, al is het soms behelpen. Je zit dan namelijk hutje mutje op elkaar en is er van een relaxte busrit geen sprake. Soms valt dit ook erg mee en zitten we heerlijk rustig. We nemen meestal de achterbank. Voor mij hoeven papa en mama nooit betalen. Ik ben nog niet groot genoeg. Dan is klein zijn nog handig. Het nadeel bij een volle bus is, dat ik dan op schoot moet. Met een busrit van een uurtje of drie is dat soms vervelend. Ik bedoel eigenlijk dat het voor mama wat zwaar wordt, omdat ik constant op schoot zit en dat ik een groot deel van de tijd ook lig te slapen. Mama kan dan niet makkelijk anders gaan zitten. Ik vermaak me wel hoor.
Deze rit hebben we echter mazzel. De chauffeur lijkt een broertje van Michael Schumacher en scheurt met hoge snelheid op weg naar Emeishan. Nu is hoge snelheid in China zeer betrekkelijk. Door de kwaliteit van de weg en het drukke verkeer is hard rijden zeer moeilijk. Het gebeurt meerdere malen dat wij in een bus of taxi denken; "Dat ging maar net goed". Toch zien we weinig aanrijdingen. De lage snelheid en het feit dat iedereen gewend is op deze wijze aan het verkeer deel te nemen maakt dat het toch vrij soepel langs elkaar gaat.
Wel blijft het heel vreemd dat je als voetganger geen voorrang hebt. Je kan overal oversteken, maar de auto's gaan gewoon voor. Wees niet eigenwijs en dring niet op om voorrang te hebben, het zal niet lukken!
Na 2 uur komen we op het grote station van Emeishan aan. Pas als we later terug gaan naar Chengdu zal blijken dat deze 2 uur echt een record is. Nog een klein stukje met de taxi en we komen in Emei Mountain aan. Dit is een deel van de stad wat onderaan de beroemde berg van Emeishan ligt. Van hieruit zullen we de volgende dag de berg gaan beklimmen.
We checken in bij het Teddy Bear Hotel. De eigenaar Andy is gelijk weg van mij en hij begroet ons met een grote schaal rode besjes. Het zijn vruchten die ik, maar ook papa en mama, nog nooit hebben gegegeten. Toch zijn ze heerlijk en smaken een beetje naar kleine kersen. We zullen er nog vele eten de komende dagen. We krijgen de sleutel en hebben de mooiste kamer van het hele hotel! Dat weten we niet zeker, want we hebben de andere kamers helemaal niet gezien, maar voor ons is het wel de mooiste kamer van de hele vakantie. Hij is helemaal nieuw en zeer ruim en schoon. Mama en papa hebben een groot bed en ik lig in een enkel bed er vlakbij. Natuurlijk zit er een heuse badkamer vast aan de kamer.
Papa en ik pakken onze spullen vast uit en mama gaat even plassen. Dan horen we een harde klap en een hoop gegil uit de badkamer. Niks ernstigs, want mama is ook hard aan het lachen. Ze is namelijk met de wc-pot en al op de grond gevallen. Deze wc-pot is namelijk niet goed vastgezet en valt gewoon op zijn zij. Papa tilt het geheel weer op zijn plaats en zet de losse onderdelen weer in elkaar. Na wat testen doet hij het nog en we gaan de komende dagen wel voorzichtig naar het toilet. Mij maakt het niet uit, want ik draag mijn toilet altijd bij me in de vorm van een luier.
De volgende ochtend gaan we met drie flessen water en een lunchpakket de berg op. We moeten eerst met een bus naar een kabelbaanstation die ons direct naar ruim 1000 meter zal brengen. Ik ga dan voor het eerst in een echte gondel en mama zegt gelijk dat het net zo is als op wintersport. Daarna lopen we naar een grote tempel. Mama en papa hebben een bescheiden route uitgekozen. De berg is heel groot en je kan diverse routes kiezen die zelfs tot helemaal boven aan de top van de berg kunnen komen op ruim 3000 meter. Door mijn kleine beentjes en gebrek aan berg ervaring kiezen we voor een bescheiden route. Het is om toch een indruk van het gebied te krijgen.
De route bestaat feitelijk uit een heel lang stenen pad met vele trappen daarin. Dan gaan we weer een paar honderd meter omhoog en dan weer eens een half uur naar beneden. In het begin sta ik erop zelf de trappen te lopen. Mama en papa bieden vaak aan om mij te dragen, maar dat weiger ik pertinent. Ik weet eigenlijk niet of ze dit aanbod doen uit medelijden of om het feit dat het tempo natuurlijk een beetje laag ligt doordat ik alles zelf wil lopen. Papa en mama zeggen meerdere malen tegen elkaar dat door mijn tempo hun vakantie ook veel rustiger wordt beleefd. Dat is toch ook wel een leuk gegeven.
De tempel is heel erg mooi en bestaat uit verschillende gebouwen die onderling via kleine weggetjes met elkaar zijn verbonden. In deze gebouwen staat vaak een grote gouden boeddha en voor de boeddha liggen meerdere kussens. Ik zie diverse Chinezen knielen op het kussen naar de boeddha toe. Ik besluit dat ook maar te doen en buig met mijn hoofd op het kussen. Papa en mama kijken elkaar verbaasd aan en beginnen spontaan te lachen. Dat vind ik een beetje vreemd, om de Chinezen gingen ze immers ook niet lachen en als ik ga buigen ineens wel!
De rest van de dag lopen we heel wat af. We stoppen onderweg om ons lunchpakket te eten en hebben het water dringend nodig. Het is warm en we zweten wat af met lopen. Onderweg komen we van die typische Chinese bruggetjes en prieeltjes tegen. Soms lijkt het net een film of sprookje.
Uiteindelijk lopen we helemaal naar beneden om het laatste stukje weer met de bus te nemen naar het hotel. Toch wel vermoeid gaan we heerlijk op het terras van het Teddy Bear Hotel zitten. Naast het hotel wordt een nieuw hotel gebouwd en het is zeer indrukwekkend om te zien hoe dat gaat. Het geeft je het idee hoe het vroeger in de jaren 50 bij ons ging. Werkelijk alles gaat met de hand. Alles wordt met emmertjes naar boven gebracht en er zijn vele Chinezen met echt handenarbeid bezig. Bij ons komt er een cementwagen voor de deur en wordt in een dag gedaan waar ze hier waarschijnlijk weken over doen. Maar we hebben het er al eerder over gehad, aan mensen geen gebrek en ze moeten ook wat te doen hebben. Dat klinkt hard, maar is echt waar.
Na een heerlijke nachtrust gaan we de volgende dag op weg naar Leshan. We doen dit op eigen houtje als dagtoer. Met de lokale bus is dat goed te doen en in een uurtje staan we op het station van Leshan. We zijn op weg naar de grootste uit een rots gehakte boeddha van de wereld. De taxi brengt ons het laatste stukje en dan staan we voor de deur van het boeddhapark. We lopen weer flink wat trappen af en voelen onze kuiten van de dag ervoor!Dan opeens staan we voor de ongelofelijk grote boeddha. Hij is in steen uitgehakt (http://en.wikipedia.org/wiki/Leshan_Giant_Buddha) en ongelofelijk groot. We moeten zelfs via kleine trappen de rots afklimmen om aan de voet van de boeddha te staan. Na de bezichtiging gaan we het park nog een paar uur rond en eten zelfs een lekker ijsje. We verlaten het park aan de zuidzijde en dat blijkt een vergissing te zijn. Niet erg, want we zien nog hele mooie dingen en pakken uiteindelijk wel een taxi naar de andere kant van het park.
Een taxi is heel makkelijk en ze werken altijd met een meter. Hierdoor is het heel betrouwbaar en kost het feitelijk helemaal niets. Voor 1,5 euro of minder wordt je kilometers ver gebracht. We willen vevolgens nog een taxi nemen naar het busstation (de eerste ging niet verder), maar dat valt niet mee! Papa heeft dan maar het idee om de plaatselijke bus 13 te nemen. Dit is echt zo'n hele gare stadsbus en deze tuft met een slakke gangetje op weg naar het busstation. Hij doet 3 kwartier over het stuk, waar de eerste taxi die ochtend nog geen 10 minuten over deed. Toch komen we op de plaats van bestemming en hebben om 15:30 uur de bus terug naar Emeishan.
's Avonds besluiten we weer eens een typisch Chinees restaurantje te zoeken. Een plek waar veel lokale Chinezen zitten, is vaak een maatstaf voor goed eten. Ik heb me wel verbaasd over de viskommen en teilen voor de deur van elk restaurant. Het gaat hier om verse vis, maar ook kooitjes met kippen, konijnen of andere dieren. In de teilen zitten slakken, krabbetjes, schildpadden en kikkers. Verser kun je het niet krijgen. De kippen en konijnen kijeken ons wat weemoedig aan. Het is net of ze hun lot al weten! Later op de avond passeren we nog dezelfde kooien en kommen en het valt ons op dat de deurtjes openstaan en de vissenkommen voor de helft leeg zijn. Zouden de konijnen en kippen zijn ontsnapt?
Na wat heen en weer slenteren vinden we een goede plek. Met handen en voeten proberen we een menu samen te stellen, maar dat wil niet echt lukken. Uiteindelijk komt de buurvrouw van een winkeltje verder erbij en die blijkt een gebrekkig woordje Engels te spreken. Het lukt ons om een kipgerecht, Sichuan bonen, fried rice en noodles te bestellen. Het eten is uiteindelijk heerlijk en we genieten van de avond. Maar opeens gaat het heel hard regenen.
Na het diner moeten we toch door de regen naar huis. Papa draagt mij en we hebben veel lol in de regen. Natuurlijk wordt papa overmoedig en springen en dansen we in de regen. Opeens glijdt papa uit en valt hard op zijn heup. Ik kom met mijn achterhoofd op de stenen, maar dat valt gelukkig mee. Papa heeft gegarandeerd een beurse heup en verbaast kijken we elkaar aan. Ik moet een beetje huilen, maar dat is gauw over. Papa besluit op blote voeten door de regen naar huis te lopen om meer grip te hebben. We komen verder heelhuids in het hotel en gaan onze laatste nacht in Emeishan in. Morgen weer de bus naar Chengdu...
De Panda's
Het is rond 07:00 uur als we met zijn drietjes wakker worden in het Shuysuan hostel in Xi'An. Dit is meestal de tijd dat we wakker worden. Een half uurtje later staan we buiten en buigen we ons over het ontbijt. Het eten is hier zeer goed te doen. Natuurlijk kun je hele rare dingen eten, maar tot nu toe hebben we altijd heerlijk gegeten. Het is natuurlijk compleet anders dan de Chinees thuis en behalve rijst komt er werkelijk niets overeen.
We eten eigenlijk van alles hier. Natuurlijk veel rijst, noodles maar zelfs is er soms een frietje te bestellen. Vaak nemen we er kip of rund bij. Onze favoriet is de Sichuan boontjes. Dit zijn gebakken sperzieboontjes in knoflook en zeezout.
We drinken natuurlijk veel verse sappen zoals sinaasappel-, watermeloen- of mangosap. Koffie is opvallend duur hier, maar drinken we alleen 's ochtends en sproradisch in de avond. Een biertje moet je natuurlijk van het lokale merk Jintao drinken. Dat kost maar 90 cent voor een halve liter en dat is goedkoop dronken worden. Ik moet dit natuurlijk allemaal van papa vertellen, want ik mag helemaal geen bier of koffie. Ik hou het bij sinasappelsap en soms melk als dat te krijgen is.
Na ons ontbijt gaan we met de taxi naar het vliegveld van Xi'An om de vlucht naar Chengdu te nemen. Het is echt een ongelofelijk eind rijden, maar dan doemt het grote vliegveld op. Het is best modern en binnen no time hebben we ingechecked en lopen we door de vertrekhal. Zoals overal op de wereld is het geen optie om even gezellig te luchen op het vliegveld. Van de prijzen kunnen we drie dagen in een hotel verblijven. We eten dan ook de snoepjes en het water uit onze rugzak op en wachten op het vliegtuig. Het zit nog even tegen want de vlucht is een uur vertraagd.
Toch gaat de tijd snel voorbij en kunnen we echt het bescheiden vliegtuig van Hainan Airlines in. Na een prettige vlucht (klein beetje turbulentie) van een klein uurtje landen we veilig op het vliegveld van Chengdu. Via het internet hadden we al een hostel in Chengdu gevonden en zij hebben zelfs het aanbod om hun gasten van het vliegveld te laten halen. Er wacht dan ook een mevrouw met een bordje Sim's Cozy Hostel Chengdu en zij rijdt ons met grote haast door het centrum van Chengdu.
Wat ons vooral opvalt deze vakantie is de massaliteit van China. Natuurlijk weten wij dat er een miljard Chinezen zijn, maar dat is vanaf huis moeilijk voor te stellen. Pas hier begrijpen wij wat dat ongeveer betekent. Echt overal zijn mensen! Veel werk wordt nog met de hand gedaan. Niet dat een machine niet nuttig kan zijn, maar aan mensen geen gebrek dus dat is nog steeds goedkoper.
Ik zal een voorbeeld geven van een gemiddeld entree van een mooie plek of een station. Je koopt natuurlijk een kaartje en loopt vervolgens naar de eerste poort. Daar staat een persoon, vaak vergezeld van 2 of 3 anderen, en die controleert je kaartje en scheurt er vaak nog een deel af. Dan loop je verder de hoek om en is er om onduidelijke redenen nog een controle en zal weer iemand je kaartje controleren. Dit lijkt redelijk inefficient, maar nogmaals waar moet je anders al die mensen laten als je ze helemaal geen taken te doen geeft.
Op straat zie je ook overal mensen rondhangen. Denken wij in Nederland last te hebben van hangjongeren, hier hangt in feite iedereen op straat. Vaak slapen ze ook in een hoekje of op een bankje en zo komen ze vrij relaxt de tijd door.
Sim's Cozy Hostel is een vrij groot hostel in het centrum van Chengdu en we krijgen een fijne kamer met een uit de kluiten gewassen groot bed. Zo groot dat we er als familie met zijn drietjes op een rijtje kunnen slapen. Er zit zelfs een bescheiden balkonnetje aan de kamer vast en dat is ook de plek waar papa en ma 's avonds gaan zitten als ik ga slapen.
Eerst gaan we echter op jacht naar luiers. Ik ben bijna zindelijk, maar kan nog niet zonder luiers. Mama en papa willen dit ook nog niet testen. Stel je voor dat ik even de controle verlies in een vliegtuig of bus. Dan hebben mama en papa het niet echt fijn. De Chinese kindjes zijn overigens veel sneller zindelijk dan wij. Ze lopen namelijk heel de dag in een broek met een grote scheur rond. Als ze moeten plassen of meer, dan geven ze een gil en hun mama tilt hun op boven een put of boven de bosjes en de behoefte wordt gedaan. Dit is geen gezicht en meerdere malen zien wij een Chinese moeder snel haar kind oppakken en op zijn kop in de bosjes of boven een put houden.
Na enige straten door te zijn gelopen, komen we in een zeer grote supermarkt waar van alles te krijgen is en geluukig ook luiers. Het zijn gewone luiers en geen Chinese met een scheur erin. Verder kopen we nog wat chipjes en water en gaan weer terug naar het hotel. Omdat ik nogal moe van het lopen ben, besluiten we een soort van driewieler te nemen. Dat is een soort lokale taxi die je voor weinig overal naartoe brengt. Ik vindt het meer een motor.
Hierna gaan we eten en is het bedtijd. Ik kom in het hotel 2 Australische meisjes tegen. Ik wil daar graag mee spelen, maar moet helaas al naar bed van mama en papa. Morgen is een belangrijke dag, want we gaan naar de panda's.
Die ochtend staan we vroeg op. De wekker staat al om 06:30 uur. We moeten douchen, ontbijten en om 08:00 uur vertrekt de bus naar het Panda Research Center in Chengdu. Daar arriveren we rond 09:00 uur. Mijn Australische vriendinnen zijn er ook en ik ben helmaal in mijn sas. De Australische meisjes zijn geadopteerd en nu met hun adoptieouders op vakantie in hun geboorteland. Mij zegt het niets, ik vind het alleen maar leuk om met ze te spelen.
De panda's zijn echt geweldig en we hebben geluk dat het nu net voedertijd is. Precies op tijd staan we bij de peuter panda's! Dit zijn een half jaar oude panda's die apart worden gehouden en door 2 oppassers hun eten krijgen uitgereikt. Ondanks de drukte hebben we een plekje vooraan en kunnen we goed de ondeugende panda's zien. Deze panda's zijn pas een paar weken echt buiten om aan het publiek getoond te worden, dus we hebben dubbel geluk!!
In het plaatselijke museum leren we dat er nagenoeg geen panda's meer in de natuur leven. Dit is ook de enige plek ter wereld waar ze in staat zijn panda's te laten voortplanten. Dit gaat vaak per kunstmatige inseminatie en is een moeilijk proces. Er zijn tegenwoordig nog maar 1000 panda's over en hun soort wordt met uitsterven bedreigd. Als je ze zo ziet is dat toch heel spijtig. Het zijn echt ongelofelijk mooie dieren om te zien. En zo lief en knuffelbaar!
Het is al 13:00 uur voor we terug zijn in het hotel. Na wat relaxen gaan we de stad eens verkennen. Ondanks dat het mooi weer is, lijkt het toch heel de dag een beetje heiig! Dat is het natuurlijk niet, want het is gewoon de smog. Je moet je voorstellen dat je in de bus zit en uit het raam naar de flats aan de kant van de weg zit te kijken. Als de flats 200 meter verder staan, kun je ze niet eens meer zien! Het zal vast schelen per dag, maar vandaag is het zicht dus zeer slecht.
Zoals ik al eerder aangaf, zijn de steden hier ook ongelofelijk groot. Thuis dachten we nog naar kleine stadjes te gaan en soms naar lieve dorpjes, maar niets is minder waar, het zijn allemaal steden. Na door de stad te hebben gezworven en nog wat kleding te hebben gekocht gaan we ergens eten.
Morgen gaan we met de bus naar Emeishan. Dit zal toch wel een dorpje zijn? Het ligt in de bergen en je kan door deze bergen hiken naar de plaatselijke tempels. Dat is ons volgende doel voor de komende drie dagen.
Het stenen leger!
Het is woensdag 28 april rond 16:00 uur als we terug zijn in ons hostel. We hebben hier afgesproken met Sonia en Ton. We gaan met hun gezellig uit eten. We gaan namelijk die avond met de nachttrein naar Xi'An. De trein gaat om 21:24 uur en papa wil rond 20:30 uur naar het station. We hebben dus tijd genoeg om te eten.
Rond vijven is het weerzien met onze "Beijing vrienden". Ik ben gelijk weer grote maatjes met Sonia en daag haar heel de tijd uit om met mij te spelen. Sonia vindt dat ook geweldig en we rennen achter elkaar aan door het hostel.
Papa vertelt over de trein naar Xi'An en Ton adviseert direct om veel eerder naar het station te gaan. Het zal namelijk zo druk zijn onderweg dat je er makkelijk een uur over doet. Later zal hij meer dan gelijk krijgen.
Hierna gaan we al kletsend de straten van Beijing door op zoek naar een geschikt restaurant. Papa en mama trakteren! Nu is dat in China niet zo'n probleem, want als er iets goedkoop is, is het wel eten. We vinden uiteindelijk weer een heerlijk restaurant en eten ons buikje helemaal vol. Na het eten is er een emotioneel afscheid van Ton en Sonia en dan nemen we om 19:35 uur een taxi naar het Westelijk station van Beijing.
Dit is het grootste treinstation van heel Azië en daaraan is niets gelogen. Als we na meer dan een uur reizen, dan zien we rond 20:30 uur het station opreizen, dan weten we inderdaad niet wat we zien. Het is ongelofelijk groot. Ondanks dat we heel dichtbij zijn, doen we nog 20 minuten over de laatse 200 meter. Je zou zeggen dan stap je toch uit en loop je dat stukje, maar dat is geen optie.
Na in de rij te hebben gewacht om uberhaupt binnen te komen, is het dringen geblazen naar het juiste perron. Middels een groot digitaal bord zien we dat onze trein op perron nummer 4 zal vertrekken. We gaan dan ook naar de vertrekkamer van dat perron en wachten samen met een paar honderd Chinezen op de trein. Uiteindelijk kunnen we naar de trein lopen voor het instappen.
We waren nog even vergeten dat we erg uitkeken naar deze treinreis. Het zou namelijk gezellig worden in onze eigen kamer. Papa had namelijk het idee om gewoon een kaartje voor 4 bedden te kopen. Dan hebben we een privéruimte en kunnen we vanuit ons bed de wereld voorbij zien gaan. Daarna lekker slapen op het "gedeng gedeng" van de trein.
Het verbaasde ons dan ook dat er helemaal geen kaartjes meer waren. Papa vroeg wel 2 keer aan de mevrouw of ze het zeker wist! Maar de vrouw was onverbiddelijk, als we naar Xi'An wilden dan zat er niets op dan een zitplaats. Oh, de romantiek was in één klap weg. In een overvolle coupe op een zitplaats 11 uur doorbrengen in een stoel was niet helemaal wat we in gedachten hadden. Er zat echter niets anders op.
Ondanks dat het lawaaierig was en dat iedereen weer even naar mij wilde kijken, komen we de nacht aardig door. Ik kan languit liggen door mijn benen bij papa op schoot te leggen. Verder heb ik een heerlijke deken van papa gekregen en heeft hij een kussen van de jassen gemaakt. Later, midden in de nacht maakt mama papa wakker en smeekt om haar jas. Door de airco is het zo koud in de coupe dat mama aan het rillen is. Papa haalt voorzichtig het kussen weg. Ik blijf lekker slapen.
Om 09:00 uur komen we aan en nemen we de taxi naar het hotel. Dit is een echt Youth Hostel en reuze gezellig. Ik ontmoet gelijk 2 Isarelische meisjes waar ik mee kan spelen. Mama en papa installeren zich op de kamer en we gaan nog lekker met elkaar ontbijten. Daarna gaan we de stad verkennen en maken er een rustig dagje van.
De volgende dag gaan we weer de uitdaging aan om met de lokale bus naar het Terrocotta leger te gaan. Dit zijn duizenden stenen beelden die op het platteland in de grond zijn gevonden. Het is ongeveer 1,5 uur buiten Xi'An en natuurlijk gaat er een plaatselijke RET naartoe! We nemen eerst de overvolle bus naar het station en zoeken vervolgens de juiste bus naar het Terracotta leger (TL). Uiteindelijk zien we een ongelofelijke lange rij met duizenden Chinezen voor dezelfde bus naar het TL. We bedenken direct een plannetje om de rij te omzeilen. Het idee is om naar een paar blanke jongens te lopen en net te doen of we bekenden zijn en dan driftig handen te schudden. In het Engels vertellen we gelijk dat dit de truc is om de drukte te omzeilen. Beetje gemeen maar het plan werkt perfect. Gelukkig hoeven we nu niet bij 25 graden in de zon te staan bakken. Het duurt nog geen 5 minuten dat we in de bus kunnen stappen.
Hierna gaan we stapvoets de stad uit op weg naar het TL. Na zo'n 1,5 uur komen we aan bij een heel groot complex van winkeltjes en uiteindelijk 4 hele grote hallen. Het lijken meer vliegtuighangars. Daar zijn uiteindelijk de beroemde beelden van het leger. Ondanks het zeer toeristische karakter van het gehele complex is het toch wel indrukwekkend wat ze vroeger hebben gemaakt. Na 2 uurtjes rondslenteren beginnen we weer aan de terugweg. Ook moeten we nog iets vinden om te lunchen.
Ondanks dat het zo verteld is, hebben we uiteindelijk heel de dag gedaan over deze trip naar het TL. Ik ben nog steeds wakker en slaap helemaal niet meer overdag. Ik barst van de energie en in het hostel ga ik weer met alle kinderen spelen. Tegen de avond gaan we nog de beroemde stadsmuren van Xi'An bekijken en veel later gaan we naar bed.
Morgen gaan we met het vliegtuig naar Chengdu.
