oma (Kindertandarts): Wat ben je toch een flink… rob van meel (Kindertandarts): Hallo Nadeche,
Verhaalt… oma (Cito toets): Wat een prachtige score, … rob van meel (Cito toets): Hallo Nadeche.
De toets… iris (Cito toets): Ga maar vast sparen voor … iris (Slecht geslapen): Ik hoop dat jullie vannac… oma (Spelen in de spee…): ik weet dat je altijd vee… rob van meel (Alfabet): Hallo Nadeche.
Moet zeg… oma (Alfabet): Ik vind het heel knap,dat… rob vanmeel (Peutertijd en tan…): Hallo Nadeche.
Om te be…
Zondag 25 april zijn we na een zeer goede nachtrust rond een uur of 07:30 uur opgestaan om ons eerste ontbijtje in China te genieten. Nu is dat niet zo spannend in het hostel, want het is gewoon mogelijk om toast en eieren te krijgen. Lekker thee en voor papa en mama koffie erbij en de dag kan beginnen!
We gaan met de taxi naar Panyian Market om daar rond te kijken. We hebben daar afgesproken met Ton Vingerhoets. Dit is een Nederlander, die samen met zijn Chinese vriendin, al 5 jaar in Beijing woont. Papa heeft hem leren kennen via de fotografie website www.photofacts.nl en heeft al geruime tijd contact met hem via de mail.
Rond 09:30 uur ontmoeten we Ton en zijn vriendin Sonia bij de ingang van deze antiek markt. Het is eigenlijk een hele grote markt waarbij van alles wordt verkocht. Veel kraampjes, maar ook heel veel mensen die gewoon met hun beeldjes en andere snuisterijen op de grond zitten te wachten op klandizie.
Toch besluiten we eerst een bak koffie te gaan drinken om elkaar nader te leren kennen. Papa en mama hadden een kadootje meegenomen voor Ton. Eigenlijk meer een grapje. Het was namelijk een doosje met allemaal koekjes en typische Nederlandse snoepjes om het heimwee gevoel van Ton weer wat aan te wakkeren.
Ton blijkt ook heel veel te fotograferen en heeft ook veel spullen, net zoals papa! Ze praten dan ook honderd uit over Canon, lenzen, sluitertijd en locaties in Beijing.
Na de koffie gaan we op ons gemakje de markt afstruinen. Het is allemaal heel kleurrijk en een drukte van jewelste. Het is wel een afgesloten terrein en ik kan dus vrij rondlopen. Toch is vrij rondlopen voor mij een beetje moeilijk, maar daar kom ik later op terug.
Na wat uurtjes over de markt te hebben gezworven en nog een rondje bij een café, besluiten we de taxi te nemen naar een restaurant welke Ton en Sonia kunnen aanraden. Het is meer in het centrum van Beijing en dus weer even rijden door de ongelofelijke drukke straten van Beijing. De taxi is hier overigens spot goedkoop en een afstand van bijvoorbeeld de Kuip naar ons Centraal Station kost nog geen 3 euro.
De taxichauffeurs hebben ook een meter en dat gaat allemaal heel netjes en aan het eind van de rit krijg je een net strookje met het bedrag. Dit klopt natuurlijk, want tijdens de rit kun jezelf de meter in de gaten houden. Eigenlijk vinden papa en mama de taxichauffeurs een graadmeter voor de beleefdheid en houding van de Chinezen. Als taxichauffeurs je niet in de maling proberen te nemen, dan is het echt bijzonder!
Eigenlijk is de bevolking in Beijing overal heel relaxt en worden we helemaal niet lastiggevallen. Behalve ik dan!
De titel van dit verslag is niet voor niks; "Kleine Keizerin!" Ik ben een bezienswaardigheid en iedereen kijkt mij na of ze nog nooit een klein meisje met blond haar hebben gezien. Ze willen allemaal op de foto met mij en zelfs mijn haar aanraken. Of we nu in de metro, de boot zitten of gewoon op straat lopen iedereen houdt me aan en begint dan aan me te zitten. Ik ben er zelf wel relaxt onder. Mama en papa hebben verteld dat alle kindjes hier zwart haar hebben en dat ik daarom bijzonder ben.
China staat overigens toch bekend om het feit dat kinderen erg verwend worden. Het is een gevolg van de één kind politiek, waarbij dit enige kind voor iedereen in de familie een soort godheid is geworden. Dat maakt dat Chinezen in het algemeen helemaal weg zijn van kinderen en kennelijk helemaal op een blonde versie. Daarom noemt papa mij nu de "Small Empress".
Maar ik was gebleven bij een restaurant welke Ton en Sonia hadden verzonnen. Dit bleek een vrij luxe plek te zijn. We kregen zelfs een eigen kamertje met een grote ronde tafel. De bedienden waren niet aan te slepen en iedereen liep in en uit om overal op de tafel eten neer te zetten. De meest bijzondere gerechten kwamen voorbij. Het ene gerecht nog lekkerder dan het andere. Mama en papa zaten hun vingers erbij af te likken. Voor mij hoeft het allemaal niet zo bijzonder te zijn. Ik eet graag de pinda's uit de gerechten en natuurlijk een bakje met rijst is ook niet te versmaden.
Na een tijdje kwam er zelfs een heuse kok in de deuropening staan met een echte Peking eend. Dit is het beroemde gerecht wat je in ieder geval gegeten moet hebben. Er werd ons vervolgens verteld dat we Peking eend op verschillende manieren kunnen eten. Alles natuurlijk met stokjes en dan dopen in allelei verschillende bakjes. Het is ook mogelijk om het vlees in een soort pannekoekje te rollen en op die wijze te eten. Het was in ieder geval allemaal geweldig en we zaten dan ook helemaal vol.
Na de lunch (leek overigens meer een uitgebreid diner) zijn we gaan slenteren door het centrum van Beijing. Het valt ons op dat het hier zeer luxe is. Je ziet geweldig mooie warenhuizen en winkels van alle gerenomeerde merken. Het lijkt of echt alles hier te krijgen is. Het is ons toch al opgevallen dat je hier ook veel rijkdom ziet! Je ziet overal grote luxe auto's rondrijden van het type wat wij niet kunnen betalen. Navraag bij Ton blijkt dat 5% van de Chinezen het zeer goed heeft en de meerderheid daarvan woont in Shanghai of Beijing en dat zie je op straat. Daarnaast is er een opkomende middenklaase van 20 a 25 % en alle andere mensen moeten gewoon vechten om te overleven.
Uiteindelijk komen we aan op het bekende plein van de Hemelse Vrede. Het is inderdaad een heel groot plein waar geen eind aan lijkt te komen. Vooral de entree van de Verboden Stad met de grote beeltenis van Mao spreekt ons erg aan. Het is herkenbaar van vele foto's en televisiebeelden en nu staan we er zelf.
Het was heel de dag mooi weer, maar nu slaat het heel snel om. We hebben net op tijd het plein gezien, want minuten later gaat het heel hard regenen. We moeten gewoon rennen om niet verzopen naar huis te moeten. Een taxi vinden is geen optie, want iedeereen blijkt op het zelfde idee te zijn gekomen. Geen punt het is een goed excuus om de metro te gaan ontdekken. Deze blijkt zeer modern en efficient te zijn. Kan de RET nog wat van leren hoe het hier gaat en er uitziet. Binnen no time staan we op het station vlak bij ons hostel en gaan we daar nog wat drinken. De dag wordt afgesloten met wat mixed rice en dan is het voor mij bedtijd.
Morgen is de dag van het huis van de prinses. Wat dat is, laat ik dus in het volgende verslag weten!
tien reactie's:
Zo, wat een belevenissen alweer!!
Hoop dat de rest van de verslagen ook zo leuk zijn om te lezen! (op dat stukje van die tas na dan)
Fijne reis verder!
Liefs, Syl Syl (Email) - 26 04 10 - 15:07
Hoi, nu wat een verhaal. Benieuwd hoe je als keizerin bij de prinses wordt ontvangen…Groetjes! Jeroen & Stefanie - 26 04 10 - 17:04
weer een leuk verhaal. Die pannekoekjes kennen wij wel opa is daar gek op, vooral met peking eend. ben nu alweer benieuwd naar morgen. oma (Email) - 26 04 10 - 17:35
Voordeel is dat je maar een rugzak hoeft te sjouwen….
En die chinezen hebben ook hun kleren drie weken aan…
Sterkte met de zoektocht en veel plezier…. arjan (Email) - 26 04 10 - 17:58
Vriend ik hoor al je hebt het slecht.Ben blij dat de vlucht goed is gegaan want denk wel bij alles “het is de tegenwind die de vlieger doet opgaan” geniet met volle teugen en ik kan nummer 23 met nasi aanbevelen. Nico van Amerongen (Email) - 26 04 10 - 18:28
Hoi allen. Wat een avontuur. Heel veel plezier nog. Leuk om jullie te volgen. Groeten Marco Plaizier - 26 04 10 - 20:00
Hallo happy family! SWA van die rugzak: dit is avontuur en het maakt je herinneringen voor later nog levendiger dan je je voor kunt stellen! Heerlijk om zo met jullie mee te lezen! Geniet ervan!!!!!!!!!!!!!!!! Groetjes San Sandra van den Heuvel (Email) - 26 04 10 - 20:06
Leuk om zo mee te reizen met jullie.
Balen van de rugzak!!
Geniet ervan en stuur maar snel wat meer verslagen.
Lieve groet van ons Reinier, Esther, Max en Sem (Email) - 26 04 10 - 22:19
Hallo gezinnetje genieters.
Wat een mooi verhaal Nadeche overal vrienden te hebben en te ontmoeten geweldig.Edward klein vraagje Ton Vingerhoets is dat een Rotterdammer iemand uit de horeca en per ongeluk mijn leeftijd komt bekend voor!!!!
We kijken uit naar het volgende verslag Irene heeft ook alles gelezen vond het prachtig.
Wat een prachtige verhalen en wat ben ik jaloers! Morgen komt er een klein chineesje aanlopen met een enorme rugzak, dat weet ik zeker! Geniet ervan, het is een ervaring die niemand meer van je afpakt en ik ben benieuwd naar jullie verhalen.
Zondag 25 april zijn we na een zeer goede nachtrust rond een uur of 07:30 uur opgestaan om ons eerste ontbijtje in China te genieten. Nu is dat niet zo spannend in het hostel, want het is gewoon mogelijk om toast en eieren te krijgen. Lekker thee en voor papa en mama koffie erbij en de dag kan beginnen!
De taxichauffeurs hebben ook een meter en dat gaat allemaal heel netjes en aan het eind van de rit krijg je een net strookje met het bedrag. Dit klopt natuurlijk, want tijdens de rit kun jezelf de meter in de gaten houden. Eigenlijk vinden papa en mama de taxichauffeurs een graadmeter voor de beleefdheid en houding van de Chinezen. Als taxichauffeurs je niet in de maling proberen te nemen, dan is het echt bijzonder!