Het is inmiddels al even geleden dat ik een verslag heb geschreven, maar er zijn dan ook zoveel leuke dingen gebeurd de laatste dagen dat ik helemaal geen tijd heb gehad om eens rustig te gaan zitten voor een nieuw verslag.

We zijn inmiddels in Hong Kong en dat is echt een wereldstad. Dit is ook de rede dat we elke avond tot laat (voor mij is 21:30 uur echt laat) doorgaan met de stad te bekijken.

Ik neem jullie echter eerst even mee naar onze laatste dagen in China. Afgelopen donderdag op vrijdag hadden we namelijk de nachttrein van Guilin naar Guangzhou geboekt. Dat betekende dat we de dag nog door moesten brengen in Yangshuo. Dat was natuurlijk geen straf, want het is een schitterende omgeving en het weer zat ook erg mee. Het was wel erg warm en zeer vochtig wat tot resultaat had dat we allemaal behoorlijk aan het zweten waren.

Papa had het idee om toch nog een fietstochtje te maken naar een bekende berg "Moon hill" in de omgeving. Dat zou allemaal niet zo ver zijn. Het begon al met een omweg om de rivier over te steken via een leuk bruggetje. Daarna een klein kronkelweggetje door de rijstvelden en langs kleine boerendorpjes. In tegenstelling tot de steden lijkt de tijd hier echt te hebben stil gestaan. Je ziet mensen echt met de hand rijst zaaien of beter gezegd steken! Ze zetten de kleine plantjes net in een klein laagje water. Heel leuk om allemaal te zien en het geeft ons een heerlijk gevoel.

Papa stelt voor dat we via het binnenland best ook naar die berg kunnen fietsen en dat moet dan allemaal minstens net zo leuk zijn. Zo gezegd zo gedaan. De dorpjes en rijstvelden trekken voorbij, soms moeten we zelfs een bergje op en koeien op de weg passeren. We hebben eten en drinken meegenomen, wat kan ons dan gebeuren.

Nou, je kan de kaart verliezen, bijvoorbeeld. Je kan kilometers uit de richting in niemandsland terecht zijn gekomen. Of zoals mama mij leert te zeggen: "In the middle of nowhere". In opdracht van mama moet ik dat dan ook 100 keer tegen papa zeggen. We zijn in: "The middle of nowhere", "The middle of nowhere", "The middle of nowhere", "The middle of nowhere", "The middle of nowhere" enz enz...

De weg vragen is niet echt een optie, want iedereen lacht vriendelijk en begint direct in het Chinees te praten of vaak gaan ze naar mij staren of aan me zitten en dat heeft niet veel zin. Langszaam wordt de stemmming anders. We worden moe en het water is inmiddels op en we blijven maar zweten. We besluiten dat we maar de grote plaats in de buurt moeten gaan vragen en dat helpt. Na veel omzwervingen komen we bij een doorgaande weg en zien weer bussen voorbij razen. We kiezen gelukkig voor de goede richting en na een uurtje nog deze weg gevolgd te hebben komt de stad in zicht.

Bij binnenkomst in de stad duiken we de eerste beste mini supermarkt in om water, sap en ijsjes te kopen! Al met al een enerverende tocht om niet te vergeten. Nog een half uurtje naar het guesthouse en we gooien de fietsen aan de kant om hier niet meer te gaan fietsen. We hebben nog ruim twee uurtjes voor we weg gaan. We mogen gelukkig even douchen en opfrissen op de kamer van een ander gezin en krijgen van het guesthouse schone handdoeken. Na een vroeg diner te hebben genoten nemen we de taxi naar het busstation en de lokale bus naar Guilin. Daar wacht immers de nachttrein naar Guangzhou.

We nemen de speciale langszame lokale bus, want die gaat immers direct door naar het treinstation en hoeven we niet meer over te stappen. Zoals vaak zitten we als enige tussen starende Chinezen en hobbelen langszaam in de richting van Guilin. Onderweg kopen we zelfs van een oud vrouwtje nog houten speelgoed als kadootje voor Samuel.

Samuel is de zoon van Stefan. Stefan woont in Hong Kong met zijn vrouw Laura en hun pasgeboren dochter Isis ( 1 maand oud). Stefan is eigenlijk een goede vriend van ome Jacco, maar papa kent hem ook al heel lang. Nu kunnen we niet echt een kado meenemen de hele vakantie en dan is dit houten speeltje een leuk alternatief. Na een reis van dik 2 uur komen we inderdaad op het station aan. Vanaf hier gaat het eigenlijk gesmeerd en voor we het weten zitten we in onze trein duimen te draaien. Het eerste wat ik zei toen we de trein inliepen was: "Waar zijn de stoelen gebleven?". Tijdens onze laatste treinreis zaten we namelijk de hele nacht op stoelen.

Duimen te draaien? Ja, we hebben namelijk 3 soft sleepers gekocht en het zijn kamertjes van 4 bedden in dit soort treinen. Theoretisch kan er dus nog een spuggende, rochelende en snurkende Chinees bijkomen. Dit kun je ondervangen door zelf 4 kaartjes te kopen, maar daar zijn we toch iets teveel Nederlander voor en vinden dat weer zonde. De gok pakt goed uit en er komt inderdaad niemand bij. We hebben de hele coupe voor onszelf. We nestelen ons in de leuke kamer, zoals ik hem noem en bereiden ons voor op de 12 uur durende nachtrit naar Guangzhou.

Het valt mama en papa op dat het een hele behoorlijke trein is. Hij ziet er redelijk schoon uit en we hebben niet te klagen. Van al hun reizen door India, Maleisië, Indonesië enz. is dit de schoonste nachttrein die ze ooit hebben gezien, dus dat zegt wel wat! Er staat zelfs een grote thermoskan in met heet water. Papa en mama hebben dagen geleden zakjes instant koffie gekocht en besluiten heerlijke koffie te maken. Dan ineeens "Poefffff"! Er klint een doffe knal. Nee geen ongeluk, papa loopt de thermoskan omver. Gevolg; het water stroomt over de vloerbedekking en de kan is in duizend stukjes. Wat nu?!

We kunnen in ieder geval niet meer op onze blote voeten op de grond staan en moeten op onze sandalen door de coupe bewegen of beter nog gewoon op onze bedden blijven liggen. Papa gaat met de kapotte thermoskan naar het treinpersoneel en tot zijn verbazing doen ze er nogal luchtig over en geven direct een nieuwe. Nu ben ik de jongste en ik word altijd gewaarschuwd dat ik moet uitkijken dat ik niks kapot maak, maar mama heeft de toiletpot in Emeishan omgegooid en papa nu de thermoskan! Oh ja, ik moet eerlijk zijn, we waren in een kledingzaak voor kinderen in Chengdu en mama liep rond te kijken en ik trok op mijn gemak de knoop van een jurk! Die keer waren we iets gemener en hebben we heel snel de winkel weer verlaten. Dit was immers niet zo erg, want die knoop konden ze er vast weer makkelijk weer opzetten.

De nacht in de trein verloopt verder voorspoedig en we komen om 09:30 uur in Guangzhou aan. Dit is weer één van de vele miljoenensteden in China en de chaos ziet er weer bekend uit op het station. Toch weten we een taxi te bemachtigen die ons naar het hostel kan brengen. Hier krijgen we een behoorlijke kamer en van alle spanning val ik toch nog even in slaap op bed. Later gaan we dan toch de stad verkennen. We gaan met de metro naar het centrum en zwerven uren door kleine Chinese straatjes vol met schoenen, ondergoed, kleding, batterijen en nog veel meer. De stad valt echter ook een beetje tegen. Het is veel van hetzelfde, zoals we het al kennen uit de andere steden, maar mist een echte gezelligheid. Volgens de Lonely Planet moet deze gezelligheid te vinden zijn op Sambian Island, maar ook daar kunnen we het niet vinden. Misschien zijn we gewoon moe van het reizen en we besluiten met een veerboot terug te gaan naar het hostel. De oversteek is eigenlijk het hoogtepunt van Guangzhou en we vinden het gewoon heel leuk. Later gaan we nog uit eten en besluiten te gaan slapen als voorbereiding op onze reis naar Hong Kong. Daar kijken we erg naar uit.

Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren